Wesyr

Nowa afera

2010-09-16T09:05:00.004+02:00

Dzisiejszego poranka, a właściwie to w nocy, tvn24 dostało w prezencie od władz Warszawy nową pożywkę. Rano, podczas przygotowywania jedzenia do pracy i spożywania porannej kawy, tradycyjnie miałem włączoną tą telewizję informacyjną, w której prowadzący przez bite 20 minut opowiadał o usuniętym sprzed Pałacu Prezydenckiego krzyżu. Na całość jego relacji składały się trzy zdania, wypowiadane w różnych konfiguracjach: "w nocy ktoś usunął krzyż, półtora miesiąca od ustaleń z kościołem i harcerzami krzyż zniknął, nie ma już krzyża przed Pałacem Prezydenckim". I tak w koło Macieju... Szykuje się niezły cyrk.

Najbardziej zasadnym pytaniem teraz zdaje się być jedno: gdzie jest krzyż?

fot. East News

Co racja, to racja

2010-08-04T19:51:00.004+02:00

Aby nie umknęło.

Australia w Polsce

2010-08-03T12:45:00.003+02:00

Bareja wiecznie żywy chciałoby się powiedzieć po rozmowie telefonicznej, którą odbyłem kilka minut temu. zadzwoniłem do firmy kurierskiej z prośba o wycenę kosztu transportu paczki z Bierunia do Australii. Pani w słuchawce zamilkła na czas obliczeń i wyskoczyła z kosztem 45 złotych. Zdziwiony zapytałem czy jest pewna, że paczka do Australii jest tak tania. Pani się zreflektowała: "a to ma być międzynarodowa?". Ręce mi opadły.

Od razu przypomniał mi się Miś:

– Nie mogę wysłać tej depeszy! Nie ma takiego miasta – Lądyn! Jest Lądek, Lądek Zdrój, tak...
– Ale Londyn – miasto w Anglii.
– To co mi pan nic nie mówi?!
– No mówię pani właśnie.
– To przecież ja muszę pójść i poszukać, zobaczyć gdzie to jest. Cholera jasna...

War of the Ring

2010-07-16T17:47:00.009+02:00

Tak się miło złożyło, że w ubiegły piątek miałem wolny wieczór. Pierwszy wolny piątkowy wieczór od lat. W związku z tym trzeba było jakoś zagospodarować czas wolny. Zaproponowałem Drago pyknięcie kolejki w grę planszową, gdyż ostatnimi czasy zupełnie odpuściliśmy temat (głównie z powodu braku czasu i możliwości zgrania się w jednym miejscu i czasie na godzinę lub dłużej). Padło na rozegranie wojny o pierścień w Śródziemiu, czyli War of the Ring.

Nie graliśmy w WotR od kilku miesięcy, więc na szybko odświeżyliśmy zasady i rozpoczęliśmy rozgrywkę. Drago po stronie Wolnych Plemion, ja po stronie Sił Ciemności. Muszę oddać mojemu przeciwnikowi, że dzielnie stawiał czoła przeważającym siłom Mordoru. Raz nawet napędził mi stracha zdobywając Isengard, jak się po chwili okazało nie mógł tego zrobić (zasady). Niemal czterogodzinna potyczka zakończyła się zwycięztwem na punkty - nie udało się odzyskać pierścienia, lecz Wolne Plemiona zostały zniewolone.

Poniżej kilka ujęć zrobionych podczas rozgrywki.

Czarny dzień futbolu

2010-06-28T11:50:00.003+02:00

Z wypowiedzią na temat Mundialu wstrzymywałem się do jego zakończenia. Temat to gorący, wszyscy spece, nie-spece, blogerzy, facebookowcy i inni rozpisują się o nim cały czas, stąd moje milczenie. Jednak wczorajszy dzień wzburzył mnie na tyle, że muszę (inaczej się uduszę) dać upust swoim emocjom.

Od kilku dni czekałem na mecz Anglia – Niemcy, gdyż głęboko wierzyłem, że będzie to wspaniały mecz, pełen emocji i doskonałego piłkarskiego rzemiosła. Moja niechęć do dumy i butności anglików tchnęła mnie do kibicowania młodej, finezyjnie grającej reprezentacji Niemiec. Wszystko byłoby cacy, gdyby nie błąd (a właściwie wielbłąd) sędziego liniowego, który nie uznał prawidłowo strzelonej przez Lamparda bramki na 2:2. Ta nieuznana bramka mogła mieć duży wpływ na dalszy przebieg spotkania. To, że piłka odbiła się pół metra za linią bramkową widzieli chyba kibice z ostatnich miejsc na stadionie. Sędzia, uraczony powtórką na ogromnym telebimie, pozostał przy swojej chorej decyzji. Temu panu dziękujemy. Powinien na niego zostać nałożony zakaz stadionowy.

Drugi mecz tego dnia Argentyna – Meksyk zaczął się pięknie. Ciekawe akcje skonstruowane przez zawodników z Meksyku (który był mi bliższy niż drużyna przeciwna), dwa groźne strzały na bramkę niemrawo grającej Argentyny i nagła bramka z niczego. Messi podał do znajdującego się na 2 (słownie: dwu) metrowym spalonym Teveza – ten nie miał problemów z umieszczeniem piłki w siatce. Sędzia liniowy dla ułatwienia miał linię pola bramkowego, na której stali obrońcy Meksyku. I tu powtórka na ogromnym telebimie nie pomogła zaburzeniom wzroku sędziego. Ile czasu zabrała dyskusja najpierw zawodników Meksyku z sędzim, sędziego głównego, później zawodników Argentyny z sędzim? Dobre kilkadziesiąt sekund. W tym czasie sędzia główny zdążyłby pięć razy sprawdzić zapis wideo lub dostać na tkwiącą w uchu słuchawkę od sędziego technicznego, który przy monitorze pilnowałby powtórek. Temu panu również dziękuję i nie polecam mu wakacji w Meksyku.

Szkoda meksykanów, szkoda anglików, że zostali tak skarceni. Z drugiej strony dobrze, że trafiło kraj z tak silną federacją, która mocno wspiera finansowo kanalie z FIFA poprzez wykup praw do transmisji. Może oni dadzą radę przycisnąć Balttera i z jego tępego łba wybiją myślenie, że błędy sędziów (być może) są najpiękniejszą częścią futbolu.

Anglicy wymyślili futbol. Czas zrobić to ponownie.

Fotografia: Tom Jenkins/guardian.co.uk

Foto: woda w Tychach

2010-05-18T19:42:00.024+02:00

Poniższe zdjęcia zrobiłem nad jeziorem Paprocańskim i w jego najbliższych okolicach. Do tragedii brakuje już niewiele. A deszcze wciąż pada...

Týr - By The Light Of The Northern Star

2010-05-13T15:20:00.002+02:00

Po kilku latach wyciszenia ciężka muzyka przeżywa swoisty renesans w moim odtwarzaczu. Nigdy nie porzuciłem ciężkich brzmień (nieprzerwanie słuchane Dream Theater, Tool, MM, NiN, Illusion itp), lecz dopuściłem do głosu inne, wcześniej traktowane po macoszemu (delikatnie mówiąc), gatunki muzyki. Rynek metalowy straciłem z oczu na lata, więc wszystko odkrywam jakby na nowo - niedawno Arcturus, Anthrax czy Exodus.

Natchniony felietonem o pogańskich kapelach metalowych (dorwany na onet.pl - Poganie was pogonią) ruszyłem na poszukiwanie omawianej w artykule muzyki w nieprzebranych zasobach youtube'a. W ten sposób w oko, a właściwie "w ucho" wpadł mi, pochodzący z Wysp Owczych, Týr.

Płyta "By The Light Of The Northern Star" nagrana jest w oparciu o standardowe instrumentarium (większość pagan metalowych kapel sięga do instrumentów dawnych) w raczej średnich oraz nieco wolniejszych tempach. Szybsze, nieco cięższe i zdecydowanie bardziej energetyczne kawałki to "Hold The Heathen Hammer High", "Into The Storm", "Ride" czy tytułowy "By The Light Of The Northern Star". Wszystkie utwory charakteryzują się miłymi dla ucha melodiami (kojarzy mi się szwedzkie granie), solówkami, czystym śpiewem i dobrze dogranymi chórami. Ciekawym doznaniem jest odsłuch dwóch utworów odśpiewanych w języku farerskim. Mowa tu o "Tróndur Í Gøtu" oraz "Turið Torkilsdóttir", w których dziwnie brzmiący, gardłowy język dodaje nienamacalnej podniosłości. Na szczególną uwagę zasługuje kawałek "By The Sword In My Hand" - tekst jest dość patetyczny, lecz przygniatający do ziemi refren szybko wpada w ucho.

Nie znam poprzednich dokonań chłopaków z Týr, więc nie jestem w stanie ocenić czy ten najnowszy album to krok w przód czy w tył w ich działalności. Na pewno album nie powala na kolana. Patrząc przez pryzmat muzyki metalowej nie jest to jakiś przełom, który wyznaczyłby nową drogę. To rzetelnie przygotowany materiał, do którego ciężko się przyczepić. Średnie tempa, niezbyt ciężkie brzmienie (co w ich przypadku działa zdecydowanie in plus), charyzmatyczny głos wokalisty okraszone miłymi dla ucha melodiami i chórkami składają się na płytę, która jeszcze jakiś czas gościć będzie w moim odtwarzaczu.

W Polsce CD kosztuje 60-65 pln, ale można go kupić przez ebay w Wielkiej Brytanii za 34 pln (to już z przesyłką! - realizacja w 5 dni).

Niedzielny relaks

2010-05-11T10:33:00.005+02:00

Niedzielne popołudnia spędzałem już na wiele sposobów. Takich zupełnie zwyczajnych i mniej popularnych. W każdym razie w ubiegłą niedzielę zadebiutował w moim katalogu rodzajów spędzania czasu marsz na orientację ze wzrokiem wbitym w ziemię. Niby wielką nowością nie jest, gdyż stanowi modyfikację jednej z popularniejszych metod przemieszczania się w terenach zielonych przy ładnej pogodzie. Do zwykłego szwędania się po łące dodałem szukanie buta. Synchroniczne. W sensie z kumplem, który owego buta zgubił w bliżej nie znanych sobie okolicznościach podczas powrotu z mojego do swojego domu. Teren do przeczesania był większy niż moglibyśmy przypuszczać, ponieważ nie była (nie jest oraz nigdy nie będzie) znana trasa nocnego przemarszu. Poziom trudności zadania podniosła drzemka, ucięta przez owego kolegę w miejscu, które wymagało znacznego zboczenia z kursu jaki powinien był obrać na drodze z punktu A do punktu B. Ślady błota oraz wody na ubraniu sugerowały przejście przez teren budowy nowego osiedla (w nocy, bez świateł, w błocie i kałużach, w stanie który określić można mniej więcej tak: „dwa kroki wprzód, trzy w tył”) lub jej najbliższej okolicy. Godzinny spacer po okolicach typowanych przez nas na odwiedzone przezeń w nocy nie przyniósł zadowalających rezultatów. Odejście buta do Krainy Znoszonych Trzewików uczciliśmy gromkim śmiechem.
Dawno się tak nie uśmiałem.

Fotografia zassana: http://www.photographyontherun.com/default.aspx

Przylądek strachu

2010-05-03T17:55:00.003+02:00

Przez zupełny przypadek trafiłem na zacny film - Przylądek strachu (Cape Fear) z 1962 roku z Gregorym Peckiem i Robertem Mitchumem w rolach głównych. Prowadzenie akcji w tym niemal pięćdziesięcioletnim obrazie jest zupełnie inne niż we współczesnych filmach, pomimo tego trzyma w napięciu do samego finału.

Max Cady (Mitchum) wyszedł z więzienia po ośmiu latach odsiadki, za gwałt na nieletniej i od razu przystępuje do skrupulatnie zaplanowanej zemście na Samie Bowdenie (Peck), którego zeznania były kluczowymi w sprawie. Max zaczyna nękać rodzinę Sama doskonale kryjąc się za przepisami - pojawianie się w miejscach, w których przebywa Sam, telefony, zawoalowane pogróżki, otrucie psa i temu podobne. Policja i wymiar sprawiedliwości są bezradne, kończąc swoje działania na ciągłym zatrzymywaniu i nękaniu prześladowcy. Doskonale pokazana bezsilność organów ścigania i bezkarności przestępcy. Sam musi wziąć sprawę w swoje ręce zaczynając od wynajęcia detektywa (Telly Savalas - z włosami na głowie). Dobry pomysł podany w rewelacyjny sposób.

Dawno nie oglądałem tak świetnego klasycznego kina sensacyjnego. Czarno-białe barwy filmu dodają mu jeszcze tajemniczości i egzotyki, której brak w dzisiejszym, goniącym za efektami specjalnymi kinie. Warto!

Bojkot

2010-04-29T13:09:00.002+02:00

Przypomniała mi się właśnie pisowska akcja bojkotowania stacji TVN. Kiedy to z nieskrywaną dumą odwracali głowy od mikrofonów z charakterystycznym logiem, nie przyjmowali i nie byli zapraszani do programów publicystycznych. Z jednej strony musieli się czuć niebywale – olali sikiem prostym największą prywatną telewizję w Polsce. Z drugiej jednak zdecydowana większość polityków ma „parcie na szkło”, a tu nie było jak się zaprezentować publiczności szerszej niż w radiu, które ma ryja i program TV.

Sami jesteśmy winni takiemu stanowi rzeczy: i media, i my - odbiorcy. Grupy dziennikarzy, ekspertów, quasi-ekspertów i polityków przegadują godziny w programach publicystycznych analizując wypowiedzi innych polityków, quasi-ekspertów, ekspertów i dziennikarzy. Tworzą opinie na podstawie opinii. My roztrząsamy każde zdanie wypowiedziane przez gadające głowy – czy to mądre i wartościowe czy też kompletnie bzdurne i nie mające sensu. Dyskutujemy i przekazujemy informacje nieistotne. Jak lawina.

A gdyby tak to media zbojkotowały polityków? Wyobraźcie sobie Beatę Kempę wychodzącą z posiedzenia Sejmowej Komisji ds. wyjaśnienia sprawy niewyjaśnianej na pusty sejmowy korytarz. A tu ani pół dziennikarza, ani pół mikrofonu. A Eugeniusza Kłopotka, najczęściej przepytywanego w głównym holu Sejmu, rozglądającego się za kamerami i błyskami fleszy. Albo pierwszego lepszego posła na Sali Plenarnej, który zamiast brać udział w pracach Sejmu z przerażeniem wertując jakiś dziennik w poszukiwaniu politycznych wiadomości natrafia na sport, kulturę, sztukę i kulinaria, znajdując obiekt swego pożądania na ostatniej stronie.

Marzenie ściętej głowy. Choć samo wyobrażenie zakłopotanych min wiecznie obecnych w mediach gadających gąb dała mi sporo dobrej zabawy.

Fotografia z pl.wikipedia.org

The Raven

2010-04-27T20:22:00.006+02:00

Nie po raz pierwszy zostałem pozytywnie zaskoczony w internecie. Wałęsając się po różnych stronach natrafiłem na "świeżutki", zamieszczony w sieci zaledwie kilka dni temu amatorski film krótkometrażowy "The Raven". Niedawno opisywałem niskobudżetowy "Born of Hope", który udało się stworzyć za 25000 funtów. "The Raven" jest tańszy - powstał za jedyne 5000 dolarów. Nie da się ukryć, że to jedynie "short film", jednak nie brak mu rozmachu. Nakręcił go Ricardo de Montreuil - reżyser, producent i scenarzysta.

"The Raven" to krótka opowieść mająca miejsce w bliżej nieokreślonej przyszłości w Los Angeles. Chris Black - tytułowy Kruk posiadający nadprzyrodzone moce jest w stanie zagrozić systemowi. Stąd ścigany jest przez władze z całą stanowczością.

Pomysł interesujący, który w dłuższej formie mógłby być ciekawie rozwinięty. Nie mam zarzutów do efektów specjalnych. Całość nakręcono na kamerach RED.

Jeszcze ciekawostka - finalowy odcinek ostatniej serii serialu "Dr. House" został w całości nakręcony przy pomocy lustrzanki cyfrowej EOS 5D Mark II - źródło.

Czy twórcy wiedźminowego smoka widzieli już tą produkcję?

"Podejrzany"

2010-04-14T10:39:00.003+02:00

Można powiedzieć, że spotkanie z najnowszym polskojęzycznym (oryginał pochodzi z roku 2000) wydaniem Lee Childa „Podejrzany” (The Visitor) zawdzięczam przypadkowi i poniekąd spostrzegawczości. Dzierżąc w dłoni nowego Koontza stałem przy kasie w empiku, kiedy moją uwagę zwrócił jakiś nieporządek na półce zajmowanej od dość dawna przez prozę Childa. Nowy Reacher!

Niezmiennie Lee Child nie cacka się i serwuje nam wartką akcję już od pierwszych kart powieści. Jack Reacher stołując się w miłej włoskiej restauracji, gdzieś w Nowym Jorku, staje się mimowolnym świadkiem próby wymuszenia haraczu. Postępując zgodnie ze swoim kodeksem moralnym postanawia wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę. Nie niepokojony przez nikogo wraca do domu (tak, Reacher ma dom), gdzie zostaje zatrzymany przez FBI. Powodem zatrzymania nie jest uwikłanie się w wojny gangów, a podejrzenie o morderstwo. Otóż okazuje się, że podczas swojej trzynastoletniej służby w żandarmerii Jack poznał dwie kobiety – sierżant Amy Callan i porucznik Caroline Cook. Obie były ofiarami molestowania seksualnego podczas służby w amii, obie z niej odeszły. A teraz obie nie żyją. FBI podejrzewa, że sprawcą jest seryjny morderca, a Reacher doskonal pasuje do profilu psychologicznego opracowanego przez członkinię zespołu dochodzeniowego Julię Lamarr. Miast usłyszeć zarzuty w sprawie Jack zostaje zmuszony do pomocy w schwytaniu sprawcy. Jego wieloletnie doświadczenie podpowiada mu zupełnie inny motyw popełnienia zbrodni niż sugeruje to zespół FBI. Wszystko zaczyna się gmatwać kiedy ginie kolejna kobieta.

Ta powieść różni się nieco od innych poświęconych temu charakterystycznemu bohaterowi - zdecydowanie bardziej zasługuje na miano kryminału niż akcji, jakimi były inne dokonania Childa. Autor niezmiennie, tak charakterystycznie dla siebie, lekko prowadzi wartką akcję okraszając ją inteligentnym, ciętym humorem oraz wieloma technicznymi ciekawostkami. Kreacja bohaterów, ich przemyślenia, niedopowiedzenia, myśli mordercy, fałszywe tropy podane są w znakomity sposób, który niemal zmusza czytelnika do prowadzenia śledztwa wraz z Reacherem i towarzyszącą mu agentką Harper.

Jestem zagorzałym fanem prozy Lee Childa, więc mój osąd jest tym bardziej subiektywny. Niemniej pewien jestem, że każdy fan akcji/sensacji/kryminału/zagadek będzie usatysfakcjonowany ta powieścią. Stąd uważam "Podejrzanego" za pozycję interesującą.

Wydawnictwo: ALBATROS
Rok wydania: 2010
Oprawa: Miękka
Format: 12.0x19.5cm
Język: polski
Ilość stron: 464
ISBN: 9788373599000
Tłumacz: Sokołowski Krzysztof

"Niezniszczalny"

2010-04-13T09:56:00.003+02:00

Moja pierwsza styczność z prozą Deana Koontza miała miejsce kilka miesięcy temu. Kręcąc się po empiku w poszukiwaniu jakiegoś kryminału natrafiłem na „Męża” tegoż autora. Opis zamieszczony na okładce mnie zainteresował i nie zawiódł (a to dziwne, bowiem im ciekawszy opis książki tym słabsza zawartość). Niedawno, dzięki Ani, wszedłem w posiadanie „Niezniszczalnego” (Mister Murder).

Głównym bohaterem powieści jest Marty Stillwater – poczytny autor książek kryminalnych. Jest szczęśliwym ojcem dwóch cudownych córek i mężem wspaniałej Paige. Wiedzie spokojne życie w niewielkim, cichym miasteczku w Kalifornii. Pewnego dnia kiedy Marty wraca do domu, pod nieobecność pozostałej części rodzinny, napotyka dziwnego osobnika. Wygląda dokładnie tak jak Marty, ma podobny głos i twierdzi, że Stillwater „ukradł” mu jego życie, rodzinę, wspomnienia. Ten drugi postanawia uporać się ze złodziejem (Martym) i odzyskać żonę, córki, życie. Wywiązuje się szarpanina i strzelanina, w wyniku której mroczny sobowtór zostaje ciężko, niemal śmiertelnie ranny. Kiedy Marty zajęty jest wzywaniem policji klon, nie wiedzieć jakim cudem, znika. Detektyw przybyły wraz z wezwaną policją nie wierzy w przedziwną opowieść Stillwatera, podejrzewając, że ten pragnie zyskać rozgłos przed planowaną premierą nowej powieści. Czy Marty Stillwater uratuje rodzinę i oczyści imię? Czy też klon usunie „złodzieja”?

Koontz nieco inaczej niż w „Mężu” zaczyna akcję. Tam czytelnik zostaje wciągnięty w wir zdarzeń od pierwszej strony. W „Niezniszczalnym” autor buduje nastrój powoli, by potem znacznie przyspieszyć i nie odpuścić do samego końca. Doskonale zbudowane są postaci – przemyślenia autentycznie wystraszonego Martina oraz spaczone myśli jego klona. W szczególności chore podejście do życia tego drugiego dodają tej powieści czegoś niesamowitego. Jakże odmienne może być podejście do tych samych kochanych osób.

„Nieniszczalny” to świetny thriller z delikatnymi elementami s-f, które wplecione są w fabułę, by uczynić ją bardziej zaskakującą. Moim zdaniem pozycja warta uwagi.

Wydawnictwo: ALBATROS
Rok wydania: 2008
Oprawa: Miękka
Format: 12.4x19.4cm
Język: polski
Ilość stron: 448
ISBN: 9788373594579
Tytuł oryginału: MR. MURDER
Tłumacz: Kabat Jan

Science-fiction

2010-04-10T16:31:00.004+02:00

To co się dzisiaj wydarzyło w Smoleńsku nadal wydaje mi się być scenariuszem z filmu science-fiction. To wydarzenie bez precedensu. Cios podobny do tego zadanego przez NKWD 70 lat temu. Nie chce mi się wierzyć w prawdziwość tej katastrofy. Wczoraj w nocy w pubie czytałem na onecie, że według najnowszych sondaży Lech Kaczyński dogania Komorowskiego (śmiałem się w sercu, pewnie dziadu, doganiaj i tak przegrasz). A dzisiaj Polska nie ma prezydenta. Nie kochałem Kaczyńskiego, ale było nie było, to była głowa naszego Państwa. Nie życzyłem mu dobrze, ale szkoda mi tego, że tak skończył.

Wraz z nim zginęła cała grupa osób mających większe lub mniejsze znaczenie dla naszego Państwa. Jeszcze kilka dni temu widziałem w telewizorni Gęsicką grzmiącą na konferencji prasowej PiSu. Dopiero co Kurtyka wypowiadał się dla wiadomości TVP w sprawie ustawy o IPN. Wczoraj Skrzypek interweniował na rynku walutowym. Jaruga-Nowacka i Szmajdziński uczestniczyli w Manifie w blasku reflektorów i piknikowej atmosferze. Wczoraj Stasiak wypowiadał się na temat uczestnictwa Prezydenta na obchodach zwycięztwa nad Niemcami w Moskwie. Putra niedawno zgolił wąsy i poruszył tym wszystkie media.

To mi się w pale nie mieści.

Nizależnie od poglądów, strony zajmowanej na scenie politycznej, od mojej chęci lub niechęci do zmarłych osób: requiescat in pace.

Niezastąpiony Geroge W. Bush

2010-03-25T09:21:00.004+01:00

Były prezydent USA, George W. Bush, wielokrotnie udowadniał, że nie trzeba fo parodiować, gdyż sam jest niedościgniony w doprowadzaniu do łez. Wszyscy pamiętają jak się zakrztusił obwarzankiem czy moment, w którym machał do Steviego Wondera. Ale było tego zdecydowanie więcej. Na ten przykład podczas jednej z konferencji prasowej zapytał niedowidzącego dziennikarza dlaczego ten nosi przyciemniane okulary skoro nie świeci słońce. Innym razem w telewizyjnym programie wytarł swoje okulary nie w chusteczkę, a w koszulę prezenterki.

Inną kategorią kabaretową, w której brylował (pewnie nadal to robi, gdyż żyje; udowodni to filmik poniżej) to złote myśli. Na przykład:
- Wiem, że istoty ludzkie i ryby mogą koegzystować w pokoju (I know that the human being and the fish can coexist peacefully.)*
- Nadszedł czas, by rodzaj ludzki wkroczył do Układu Słonecznego.*
- Ludzie mi ufają. Cały czas przychodzą do mnie mówiąc „nie zawiedź mnie znowu”.*

Dzisiaj pojawił się nowy skecz Georga W. Busha. Tym razem były prezydent dba o czystość swojej ręki podczas wizyty na Haiti.

* cytaty z Wikicytatów - k l i k

Koniec zimy?

2010-03-19T10:38:00.001+01:00

Kiedy przedwczoraj wychodząc do pracy zobaczyłem warstwę śniegu na samochodzie opadły mi ręce. Ile można – pytałem siebie samego. Zimno, wilgotno, szaro i ponuro. Motywacja do zrobienia czegokolwiek była wprost proporcjonalna do słupka rtęci w termometrze. Dzień później mile zaskoczył mnie termometr w samochodzie, wskazując pięć stopni na plusie. I to przed dziewiątą rano.

Dzisiejsze wyjście z domu było chyba najprzyjemniejszym w tym roku. Powietrze jest już przesycone zapachem nadchodzącej wiosny. W przeciągu dwóch dni moje (i zapewne przeważającej większości współobywateli) nastawienie do życia odwróciło się o sto osiemdziesiąt stopni. Teraz tylko wyglądać pierwszych zielonych liści i odżywających traw.

Zimie już dziękuję.

Oszustka

2010-03-17T07:39:00.001+01:00

Nie tak dawno pisałem o swoich obawach dotyczących dopingu w sporcie przed nadchodzącymi Igrzyskami Olimpijskimi 2010 w Vancouver (k l i k). I przyznać muszę, że zostałem pozytywnie zaskoczony, bowiem Olimpiada minęła spokojnie, bez skandali dopingowych. Dopiero teraz, kilka tygodni później, wyszło na jaw, że jedyna zawodniczka, która zastosowała doping to polska biegaczka Kornelia Marek. Wspominam moment, w którym zawodniczki były witane na lotnisku (głównie ze względu na Justynę Kowalczyk) po powrocie zza oceanu. Kornelia opowiadała wówczas dziennikarzom o tym, jak ciężko przepracowała na treningach ostatnie cztery lata. I to właśnie temu morderczemu treningowi zawdzięcza 11 miejsce w biegu na 30 kilometrów oraz 6 miejsce sztafety. O czym wówczas myślała? Nadal jej się wydawało, że w pobranych próbkach nikt nie wykryje niedozwolonych środków?

Nie Red Bull a EPO dodało zawodniczce skrzydeł, które zostaną teraz skutecznie podcięte przez władze sportowe. Aż mi głupio, że emocjonowałem się oglądając wyścig sztafetowy...

Zdjęcie pochodzi ze stron RFM24.

"Zaginiony Symbol"

2010-03-15T21:23:00.002+01:00

Nie powiem, żebym jakoś szczególnie wyglądał nowej powieści Dana Browna, lecz kiedy spotkałem się z reklamą "Zaginionego Symbolu" (The Lost Symbol) postanowiłem wejść w jej posiadanie. Do tej pory przeczytałem wszystkie tytuły tego amerykańskiego pisarza, tedy, siłą rozpędu, wypadało zapoznać się z kolejnym.

Nie jest to powieść, która swoim stylem odbiegałaby od poprzednich dokonań autora i nie uważam, aby wpływało to in minus na rozrywkę dostarczaną przez książkę. Trudno mi podważać lub potwierdzać wizje snute przez Browna, gdyż informacje o kościele w USA i ruchu masońskim wykraczają poza moją wiedzę. Nie ulega jednak wątpliwości, że "Zaginiony Symbol" to sprawnie napisany i wciągający thriller.

W "Zaginionym Symbolu" Dan Brown ponownie sięgnął po swojego ulubionego bohatera, Roberta Langdona. Tym razem profesor zostaje wezwany, w trybie pilnym, przez swojego przyjaciela i mentora - Petera Solomona - w celu wygłoszenia wykładu w Kapitolu. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że zaproszenie zostało sfingowane, by sprowadzić Langdona do Waszygtonu w ściśle określonym celu. Znaleziona przezeń odcięta i pokryta masońskimi symbolami dłoń Petera Solomona jest początkiem intrygi mającej na celu wyjawienie skrywanego przez wieki sekretu masonów, który może dać człowiekowi tajemną wiedzę i władzę nad światem. Odkrycie tej tajemnicy ma zmienić świat nie do poznania. Robert zostaje dodatkowo przymuszony do rozwiązania zagadki przez bezwzględną panią dyrektor CIA - Sato. Czasu jest niewiele, a zagadek do rozwiązania w bród. Tajemniczy przeciwnik zdaje się być zdolny do wszystkiego. Ponadto dysponuje niezwykłą wiedzą i nieograniczonymi zasobami finansowymi. Odliczanie czas zacząć.
Tik tak, tik tak...

Konstrukcja "Zaginionego Symbolu" jest zbliżona do poprzednich powieści Browna. Mianowicie książka podzielona została na wiele, krótkich rozdziałów, w których śledzimy równoległe poczynania Roberta Langdona, Katherine Solomon oraz mrocznego przeciwnika. Dzięki temu zabiegowi fabuła jest niezwykle dynamiczna. Podobnie jak w "Aniołach i Demonach" czy "Kodzie Leonarda DaVinci" akcja powieści obejmuje zaledwie kilka godzin. Nie brak tu ciekawych zagadek, które zmuszają czytelnika do aktywizacji mózgu i sięgnięcia do źródeł - to naprawdę miła zabawa. Brown nie stroni również od dywagacji na temat masonów, sztuki i zabytków Waszyngtonu.

Bałem się zakończenia powieści, gdyż powszechnie znany jest fakt, że to najsłabszy punkt dokonań Browna. Tym razem nie jest źle i finał jest dobrze wyważony.

Jedyny żal mam do autora za epilog, w którym to przedstawia wyjaśnienie tajemnicy masonów. Przez całą książkę próbujemy ją odkryć razem z Robertem Langdonem. Jej tajemniczość przykuwa do kart książki, rozpala wyobraźnię, pobudza zmysły. A tu na koniec dostajemy wszystko podane na tacy. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem byłoby pozostawienie czytelnika w niewiedzy, która mogłaby go zainspirować do zgłębienia tematu na własną rękę.

Niemniej uważam książkę za bardzo udaną. Spełnia swoją rolę - wysila naszą wyobraźnię i dostarcza świetnej rozrywki.

Polecam.

Stadion GKS Tychy

2010-03-10T09:56:00.001+01:00

O modernizacji miejskiego stadionu w Tychach mówiło się od lat. Większość informacji jakie do mnie docierały to plotki. Strona klubu milczała, biuletyny informacji z Urzędu Miasta również nic na ten temat nie mówiły. Dopiero kilka miesięcy temu został ogłoszony oficjalny konkurs na projekt modernizacji stadionu. Dzisiaj zostaną ogłoszone oficjalne wyniki tego konkursu, jednak udało mi się dotrzeć do zwycięskiego projektu. Dołączona do notki fotografia pokazuje jak stadion GKSu Tychy ma wyglądać za dwa lata. Jeszcze w tym miesiącu ma zostać rozpisany przetarg, który wyłoni głównego wykonawcę (pewnie będzie to Concret...). Docelowa pojemność stadionu ma wynieść 15000 osób.

Cóż, pozostaje mieć nadzieję, że projekt w trakcie wykonania nie będzie modyfikowany i nie powstanie kolejne zadaszenie dla trawy (ewenement na skalę światową - śmiech przez łzy). W zeszłym roku miasto przekonywało, że na potrzeby modernizacji zabezpieczyli 55 milionów złotych. Oby nikt ich w międzyczasie nie zdefraudował (a bywało już tak w Tychach - vide szkoła municypalna, która po dziś dzień straszy w centru miasta).

Pochwalić miasto można za remont stadionu zimowego, który jest teraz jednym z najnowocześniejszych w Polsce oraz za przygotowanie hali sportowej, w której grają I-szo ligowi koszykarze Big Stara Tychy oraz GKS Jachym Tychy - ekstraklasa futsalu.

Discovery

2010-03-09T12:52:00.008+01:00

Odkąd się przeprowadziłem do swojego mieszkania zauważyłem, że nieco częściej niż kiedyś spoglądam w włączony TV. Jednak daleko mi do przeciętnego polaka, który spędza przed srebrnym ekranem większość swojego życia. Wiedzę medyczną czerpie z seriali, ogląda jak gwiazdy (ledwo zaczynające lśnić na pudelkach) śpiewając tańczą na lodzie czy też z zapartym tchem śledzą losy Richarda z Klanu. Takie oglądactwo jest mi niezmiernie dalekie.

Szczęściem jest telewizja kablowa/satelitarna (niepotrzebne skreślić), w której to oprócz oper mydlanych można znaleźć coś co potwierdzi słowa, że telewizja uczy. I nie jest to na pewno misyjna Telewizja Publiczna. Misji takiej, i to komercyjnej, podjęła się stacja Discovery, która poszczycić może się już kilkoma kanałami. Ciekawość tu może zaspokoić chyba każdy interesujący się światem obywatel naszego kraju, bowiem od lat programy Discovery nadawane są w języku Mickiewicza.

Wśród niezliczonej ilości programów w ramówkach kilku kanałów znalazłem kilka, które zaciekawiły mnie na tyle, żebym starał się je oglądać w miarę regularnie.

W mojej prywatnej klasyfikacji pierwsze miejsce okupują Pogromcy mitów, czyli byli specjaliści do spraw efektów specjalnych, którzy na warsztat biorą wszelkie możliwe mity (filmowe, książkowe, historyczne itp) i udowadniają bądź przekreślają ich prawdziwość. Czynią to w sposób bardzo przekonywujący, opierając się na nauce i doświadczeniach. Trudno też odmówić programowi rozmachu i widowiskowości.

Można ich zobaczyć codziennie o 20:00.

Na miejscu drugim uplasował się program Jak to jest zrobione, który odkrywa przed nami tajniki produkcji otaczających nas przedmiotów. W każdym półgodzinnym odcinku poznajemy proces powstawania czterech różnych rzeczy od przynęt na ryby przez tłoki do szaf grających. Wiedza podana jest w sposób bardzo przystępny i ciekawy. Oglądając ten program od kilku miesięcy nie mogę się oprzeć wrażeniu, że maszyna przędzalnicza (oczywiście mocno zmodyfikowana i rozwinięta), która była jednym z początków rewolucji przemysłowej, jest jedną z najbardziej skomplikowanych.

Program jest emitowany kilka razy dziennie, na różnych kanałach Discovery o różnych godzinach.

Kolejnym nie mniej interesującym programem jest Szkoła przetrwania, w której prowadzący - Bear Grylls (Brytyjski ex-komandos) - zabiera nas w najbardziej niegościnne i nieprzychylne człowiekowi miejsca na ziemi. Używa tam swoich doskonałych umiejętności by pokazać jak można przetrwać w najsurowszych warunkach mając przy sobie jedynie nóż, manierkę i plecak. Od szukania wody, poprzez jedzenie wszystkiego co może dać energię ludzkiemu ciału po znajdowanie drogi czy budowę miejsca noclegowego. Mam świadomość, że wiele ze scen jest pozorowanych, ale nie wpływa to na odbiór programu i wrażenie, że Bear jest naprawdę niczym niedźwiedź.

Program emituje premierowe odcinki w środy o 21:00. W inne dni można trafić na wiele powtórek.

Kolejnymi nie mniej interesującymi programami są Inżynieria ekstremalna, przedstawiająca zagadnienia najbardziej zaawansowanej i nowoczesnej inżynierii, Szalona strona nauki, w której jesteśmy świadkami ciekawych doświadczeń z zakresu socjologi, psychologii i pokrewnych im naukom. Dalej jest Smash Lab, gdzie kilkorgu naukowców przedstawiony zostaje problem, z którym muszą się uporać i Brudna robota, w której prowadzący pokazuje nam najcięższe i najbrudniejsze zawody. Świetny jest również program Tajemnice superprodukcji filmowych, gdzie poznać można wszystkie triki na jakie dajemy się nabrać filmowcom. Niektóre z nich zwalają z nóg.

Są jeszcze programy o śledztwach, siłach specjalnych, gangach, kłopotach w jakie popadają ludzie w nieznanych sobie krajach. Coraz bardziej upewniam się w przekonaniu, że mogą mi wyłączyć wszystkie programy poza Discovery.

Ciekawie zapowiada się program, który premierę będzie miał w przyszły wtorek, 16 marca. Nosi nazwę The Colony - Misja przetrwanie i będzie gratką dla wszystkich fanów postapokalipsy. Program to eksperyment - dziesięcioro śmiałków zostaje odizolowanych w Kolonii - specjalnie przygotowanym postapokaliptycznym świecie - gdzie będą próbować przetrwać i odbudować cywilizację. Przez najbliższe 10 tygodni będzie można śledzić ich walkę o życie. Więcej informacji tutaj - k l i k.

Premiera we wtorek 16 marca o 22:30.

Grantowo-czerwono-biali

2010-03-04T07:10:00.001+01:00

Wróciwszy do domu dość późno, spóźniony włączyłem TV, by ramach tła do przygotowania kolacji pooglądać naszych kopaczy w akcji. Jakież było moje zdziwienie, kiedy zamiast barw narodowych, w które zazwyczaj przyodziani byli nasi zawodnicy, zobaczyłem dziwne granatowe koszulki. Do tego granatowe spodenki i getry. Na moment straciłem pewność co do poprawności w wyborze kanału z transmisją. Napis Pol-Bul jednoznacznie wskazywał na mecz Polski z Bułgarią.

Nie tylko ja byłem tym zaskoczony i zaszokowany. Komentatorzy wielokrotnie marudzili na ten sam temat, a kibice wywiesili ogromny transparent dotyczący właściwych kolorów w jakich powinni grać reprezentanci naszego kraju. PZPN nie widzi problemu.

"Rzecznik PZPN Agnieszka Olejkowska tłumaczy: - Nike przyjęła strategię szokowania."

Fakt, udało im się. A dlaczegóż firma Nike, skoro zrezygnowała z tradycyjnych kolorów strojów reprezentacji, wykonała koszulki dla Indonezji? Jakże mylący może być Orzeł na piersi, kiedy kolory rękawków nie wskazują za związek z Polską a Dalekim Wschodem. I pomyśleć, że do Euro 2012 włącznie drużyna narodowa będzie grała na granatowo.

Teraz tylko patrzeć, aż producenci strojów dla reprezentacji narodowych pójdą drogą obraną przez Nike i przygotują zielone stroje dla Holendrów i czarne dla Brazylijczyków.

Zdjęcie ze strony producenta

Ugotuj to

2010-03-01T20:59:00.003+01:00

Na zainteresowanie gotowaniem miało wpływ kilka czynników. Na pierwszy plan wychodzi rzucenie palenia ponad trzy lata temu. To wtedy, po dziesięciu latach nałogu, zacząłem odczuwać prawdziwe smaki potraw. Po kilku miesiącach zauważyłem, że jem rzeczy, których paląc nigdy bym nie tknął. Brokuły, sery pleśniowe czy oliwki to zaledwie wierzchołek góry lodowej smaków, które wtargnęły do mojego jadłospisu. Kolejnym czynnikiem była dieta wymagająca ode mnie codziennego przygotowywania gorących posiłków. Tutaj mogłem się na sobie wyżyć kombinując z przyprawami. Zacząłem szukać nowych smaków. Już wtedy zauważyłem, że przygotowanie ciekawego posiłku oraz jego atrakcyjne podanie sprawia mi przyjemność. Do tego doszły wyprawy do Włoch, gdzie zakochałem się w ichniejszej kuchni.

Kiedy zamieszkałem w swoim mieszkaniu dalej zacząłem szkolić się w sztuce kucharskiej - musiałem zaspokoić energetyczne potrzeby mojego organizmu. Mając więcej czasu starałem się ugotować coś ciekawego dla siebie i Ani. Wtedy to właśnie wypłynąłem na poszukiwanie kulinarnego kamienia filozoficznego na oceanie smaków.

Ostatnimi czasy zacząłem się dzielić swoimi kulinarnymi wybrykami z czytelnikami tego bloga. Nie po raz pierwszy (i pewnie nie ostatni) Sim natchnął mnie do założenia oddzielnego bloga, na którym zamieszczałbym przepisy w tradycyjnej formie. Tak też zrobiłem jakiś czas temu, dzięki czemu światło dzienne zobaczył blog ugotujto.blogspot.com. W ramach tego pseudopamiętnika ograniczę się do potraw, z którymi będą wiązać się jakieś szczególne okoliczności.

Mam nadzieję, że dzięki moim doświadczeniom w kuchni odkryjecie nieznany świat smaków i to, że gotowanie może być sztuką.

Gratuluję

2010-03-01T07:20:00.000+01:00

Gratuluję Ci Aniu niebywałego sukcesu jakim jest wygrana Grand Prix IV edycji konkursu im. Macieja Szumowskiego (o konkursie - k l i k). Zwycięska praca "W górach jest wszystko to co kochał..." opisująca kryzys jaki dotknął Twoją rodzinę jest emocjonalna i osobista. I do tego najlepsza spośród 95 nadesłanych na konkurs reportaży.

Bez zbędnego przesadyzmu: cieszę się z Twojego sukcesu; jestem z Ciebie dumny - po raz kolejny. Mam nadzieję, że aktualne mniejsze i większe sukcesy zapoczątkują ich większe pasmo.

Dzięki owemu Grand Prix spędziliśmy szalony weekend zaliczając w jeden dzień dwie stolice Polski - najpierw Kraków, później Warszawę, w której zaliczyłaś telewizyjny debiut. I żeby nie było nieporozumień - najistotniejszy jest Twój literacki i osobisty sukces, a telewizyjna przygoda jest ciekawostką z nią związaną - k l i k.

Jeszcze raz gratuluję.

Born of Hope

2010-02-19T19:39:00.005+01:00

Buszując po sieci natrafiłem na niezwykle interesujący film -Born of Hope. Ten nakręcony przez Kate Madison fanfilm opowiada historię Dúnedainów, strażników z Północy Śródziemia, jeszcze przed Wojną o Pierścień. Trafiamy do wioski zamieszkałej przez spadkobierców Numenoru. Poznamy tutaj historię Arathorna i Gilraen - rodziców Aragorna.

Reżyserkę i twórczynię filmu, Kate Madison, tak zafascynowały twórczość J. R. R. Tolkiena oraz ekranizacja Władcy Pierścieni w reżyserii Petera Jacksona, że postanowiła wydać całe swoje życiowe oszczędności, aby nakręcić Born of Hope.

Film jest produkcją niskobudżetową (kosztował 25 000 funtów, z czego 8 tysięcy pochodziło z oszczędności Kate, pozostałe 17 tysięcy uzyskała z dotacji po przedstawieniu trailera), jednak poziom produkcji jest bardzo wysoki. W stworzeniu Born of Hope brało udzial ponad 400 osób, które za namową reżyserki pracowały całkowicie za darmo! Zdjęcia trwały podnad rok. Rozpoczęły się w 2008 roku w Anglii.

Moim skromnym zdaniem świetna produkcja. Z resztą, oceńcie sami.

Oficjalna strona filmu - k l i k

Riosotto con gamberetti e asparagi

2010-02-18T20:20:00.000+01:00

Czasu ostatnio miałem jak na lekarstwo. W weekend udało się upichcić risotto z krewetkami i szparagami, jednak nie miałem czasu na jego opisanie. Przygotowanie tego obiadu nie jest trudne, lecz trzeba poświęcić mu kilkadziesiąt minut. Po ocenach osób, które risotto spróbowały, stwierdzam że warto.

Istotnym elementem tej potrawy jest specjalny gatunek ryżu - arborio (można go kupić w markecie - na przykład taki - k l i k. Pierwszą czynnością było rozmrożenie krewetek (około 300g), obranie ze skorupek i pokrojenie na duże kawałki. W dużym rondlu zagotowałem pół litra wody i rozpuściłem kostkę bulionu warzywnego. Do kolejnego, dużego garnka wlałem dwie łyżki oliwy z oliwek i łyżkę masła, po czym dodałem drobno pokrojoną małą cebulę i wyciśnięty ząbek czosnku. Kiedy cebula się się podsmażyła wsypałem (ok 200g) ryżu i wymieszałem. Po chwili dolałem pół szklanki wytrawnej sherry i gotowałem na średnim ogniu aż ryż wchłonie cały płyn. Później wlewałem bulion po chochelce i mieszając czekałem, aż każda dolana porcja płynu zostanie wchłonięta. W międzyczasie na patelni obsmażyłem krewetki z ząbkiem czosnku, a w małym rondelku podgrzałem pokrojone na duże kawałki zielone szparagi. Kiedy cały bulion został przelany do dużego garnka dodałem tam krewetki, szparagi, pokrojoną grubo bazylię i starty parmezan (najlepiej parmiggiano reggiano - jest dość drogi, więc można zastąpić go wyrobem parmezanopodobnym). Po kilku chwilach można było risotto spożyć.

"Żmija"

2010-02-13T08:25:00.000+01:00

Po kilku latach przerwy Andrzej Sapkowski powrócił na półki księgarskie z nową powieścią wydaną przez wydawnictwo Supernowa – „Żmija”. Jeden z najbardziej poczytnych autorów polskiej fantastyki ukazuje nam swoje nieznane oblicze.

Jego osiągnięcia są powszechnie znane i lubiane. W „Wiedźminie” uroczył nas światem, lekkością języka i doskonałym warsztatem literackim. Trylogią husycką ugruntował pozycję mistrza fantasy, udowadniając, że można ten gatunek podsunąć dojrzałemu odbiorcy o dużym oczytaniu i wiedzy. Włożył w to wiele pracy – dotarcie do materiałów źródłowych, opanowanie języka staropolskiego i ówczesnych makaronizmów oraz ram historycznych.

„Żmija” może być dla fana Sapkowskiego dużym zaskoczeniem, gdyż mamy tu do czynienia z czymś na kształt paradokumentu z niewielką domieszką fantastyki (autor zapewniał, że będzie jej dużo…). Ponadto objętość powieści nie zachwyca – zaledwie 220 stron.

W „Żmii” autor przenosi nas w drugą połowę lat osiemdziesiątych, do ogarniętego wojną Afganistanu. Praporszczyk (chorąży piechoty) Paweł Lewart wraz z grupą żółtodziobów zostaje przeniesiony do umocnionego posterunku pilnującego okolice drogi łączącej Kabul i Bagram z Dżalalabadem. Dni służby mijają na patrolach, nocnych ostrzałach z autochtonami, piciu, paleniu marihuany i szprycowaniu się heroiną. Marazm i nuda towarzyszące pilnowaniu przełęczy mijają w momencie, kiedy Lewart spotyka tytułową żmiję – uosobienie nadprzyrodzonej mocy, która od wieków chroni Afganistan przed podbojem.

Żmija jest jedynym wątkiem fantastycznym w tej stricte wojennej powieści. Po za tym elementem książka jest niezwykle realistyczna. Momentami, aż do bólu. Historia niewielkiego oddziału ulokowanego gdzieś w górach Afganistanu opisana jest nazbyt szczegółowo. Widać ogrom pracy włożony w dotarcie do materiałów źródłowych oraz czas spędzony z żołnierzami. Skutkuje to nadmierną dbałością o detale techniczne – nazewnictwo broni i terminów wojskowych – oraz językowe. Kiedy dołoży się do tego masę historycznych nazw geograficznych, imion, nazwisk oraz wtrętów z języków rosyjskiego i arabskiego to wychodzi paradokument, nie powieść fantastyczna. Zamieszczony z tyłu książki słowniczek wyjaśnia większość terminów, jednak częste wertowanie go w poszukiwaniu znaczenia „ka-pe-em” czy „ka-pe-pe” z biegiem czasu robi się nużące. Doceniam ogromną wiedzę autora i jego chęć realistycznego oddania klimatu zdegenerowanej Armii Czerwonej u schyłku działań w Afganistanie, lecz to nie sprawia, że książka będzie interesująca.

Kreacja bohaterów leży. To właśnie z niej, między innymi, słynął kunszt Sapkowskiego. Geralt, Jaskier czy Reynevan to były postaci z krwi i kości. Lewart, jako główny bohater zupełnie nie przekonuje. Niby też jest outsiderem, który nie potrafi odnaleźć się w swoim świecie, niby armia jest jakimś jego sposobem na życie, lecz przedstawione jest to na siłę. Pozostałe postaci poznajemy po krótkich notkach biograficznych, a nie po czynach jak zwykł nam swoich bohaterów przedstawiać Sapek.

Motyw żmii posiadającej nadprzyrodzone moce wydaje się być przyćmiony realizmem opisu Armii Czerwonej i jej zmagań w Afganistanie. Koniec końców nie wiadomo czy halucynacje praporszczyka są zasługą mocy żmii czy przedawkowania heroiny.

Ciekawy wydaje się pomysł przywołania w halucynacjach aleksandryjskiego podboju Afganistanu oraz starć 66 pułku piechoty Royal Navy w latach 60 dziewiętnastego wieku. Rozbudowując te wtręty w mini powieści udałoby się lepiej rozbudować symbol żmii i jej wpływu na niepowodzenia agresorów próbujących podbić Afganistan.

Wydaje mi się, że gdyby Sapkowski popracował nad „Żmiją” i rozwinął pomysł napisałby znowu rewelacyjną powieść. Tak wyszedł jedynie szkic, bez głębi i charakteru. Sam sobie zawiesił wysoko poprzeczkę poprzednimi dziełami. Pomimo tego nie żałuję zakupu książki. Czytało się całkiem przyjemnie.

Arcturus - Aspera Hiems Symfonia

2010-02-11T08:45:00.002+01:00

Aspera Hiems Symfonia (z łaciny – Symfonia Surowej Zimy) to była pierwsza płyta Arcturusa z jaką miałem przyjemność się zapoznać. Wydany w 1995 roku debiutancki album (po mini albumie Constellation) wrócił do mych łask po latach. I muszę przyznać, że ta wpisująca się w początki symfonicznego Black metalu, płyta nadal brzmi rewelacyjnie. Nic tu nie jest przesadzone, zbytnio wymuskane. "Hellhammerowi" i spółce udało się doskonale wkomponować symfoniczne wstawki w nieokrzesane dźwięki charakterystyczne dla Black metalu, które i tak są tu dość delikatne. Melodyka płyty trąca nieco szwedzkim podejściem do gatunku. Nie brak tu wstawek pianistycznych lub klawiszowych brzmiących jak barokowy klawesyn, śpiewu czy chórów, które powodują ciarki na plecach. Doskonałą robotę wykonuje tu, dziewiętnastoletni wówczas, Kristoffer "Garm" Rygg (później w Ulver) popisując się swoimi możliwościami wokalnymi: od skrzeczącego growlingu przez czysty śpiew do technik operowych. Zróżnicowane tempa, ciekawe zagrywki gitarowe okraszone rewelacyjnie budującymi nastrój klawiszami i doskonałymi wokalizami tworzą płytę perfekcyjną jak na tamte czasy. A utwory To Those Who Dwellest In The Night, Wintry Grey czy Du Nordawind to cacka, których można słuchać na okrągło.

Moim zdaniem to album przełomowy w norweskim Black metalu. Symfoniczne wstawki, elementy śpiewane, chóry były inspiracją dla ich następców, takich jak chociażby Borknagar czy Dimmu Borgir. Charakterystyczny dla tej grupy jest fakt tworzenia albumów koncepcyjnych. Całość każdej ich płyty poświecona jest jakiemuś konkretnemu tematowi – Aspera Hiems Symfonia traktuje o surowej norweskiej pogodzie i klimacie subpolarnym.

Polecam jako część historii tego wspaniałego gatunku. Płyta dostępna jest tylko jako reedycja z 2002 roku - Aspera Hiems Symfonia / Constellation / My Angel.

Doping

2010-02-10T11:51:00.006+01:00

Przed nami Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Vancouver. Przez nieco ponad dwa tygodnie setki zawodników z osiemdziesięciu czterech krajów będą rywalizowały o medale. Większość z nich (bardzo na o liczę) jest uczciwa i po latach ciężkich treningów jest lepiej lub gorzej przygotowana do startu w duchu sportowej rywalizacji. Wśród nich (na pewno) znajdzie się liczne grono oszustów, którzy zaślepieni rządzą zwycięstwa nie cofną się przed dopingiem. Nie uwierzę w to, że ZIO 2010 będą czyste, bowiem rosnąca z roku na rok ilość afer dopingowych obrazuje niechlubną tendencję. Kanadyjczycy zapowiadają, że przeprowadzą dwa tysiące kontroli antydopingowych (czyli o osiemset więcej niż na Igrzyskach cztery lata temu). Na wyłapywanie oszustów będą zmuszeni wydać ponad dziesięć milionów euro. Czy ta kolosalna kwota pozwoli na czysto sportową rywalizację?

Problemem związanym z niesportowym "szprycowaniem" się jest zbyt niska kara, jaka grozi za nieuczciwe zachowanie. Dwuletnia dyskwalifikacja dla zawodowego zawodnika to niby bolesna kara (wiążą się z tym problemy finansowe). Czy to nie za mało? Może kary więzienia dla "sportowców" stosujących środki dopingujące pomogłyby powstrzymać to patologiczne zjawisko. Wykrywalność jest już coraz wyższa. Nieuchronność kary jest wyczuwalna. Niestety chęć zwycięstwa jest nadal większa niż sankcje za doping.

Mimo wszystko liczę, że Igrzyska będą ciekawe, a nasi zawodnicy okażą się w stu procentach "czyści". I oby zaliczyli dobre wystęy.

foto: http://www.abc.net.au

Pollo Italiano

2010-02-07T23:36:00.000+01:00

Olkowi chyba zasmakował mój kurczak po włosku, bowiem zgłosił się do mnie po przepis. Korzystając z okazji goszczenia u siebie mojej matki oraz rodzicielki Ani ugotowałem takiegoż kurczaka właśnie. Przy okazji receptura dla Olka.

Przed przystąpieniem do pichcenia zawsze przygotowuję wszystkie półprodukty, by uniknąć sytuacji, kiedy przypala się cebula, a ja właśnie zaczynam rozmrażać mięso. Do jednej miseczki wrzuciłem przecięte na pół czarne oliwki (pół słoiczka), do tego starłem skórkę z cytryny (przed ścieraniem zawsze warto sparzyć owoc – pestycydy nie są składnikiem tej potrawy). Do drugiej wrzuciłem pokrojoną w plasterki średnią cebulę. W kolejnej miseczce znalazło się miejsce dla trzech wyciśniętych ząbków czosnku oraz kopru włoskiego (to bardzo ważny składnik, właśnie jemu potrawa zawdzięcza ciekawy smak. Świeżego w Tychach nie znalazłem, zadowoliłem się suszonym, który można znaleźć w każdym markecie na dziale z herbatkami). W kolejnej zagościł grubo siekany pęczek bazylii. Oprawiłem trzy filety z piersi kurczaka (można je przyrządzić w całości lub krojąc w dowolną kostkę) i natarłem solą oraz pieprzem. W małym rondelku zagotowałem pół litra wody z kostką rosołową (rosół z kury). W dużym garnku na trzech-czterech łyżkach oliwy z oliwek zezłościłem cebulę. Do tego wrzuciłem czosnek z koprem włoskim. Po krótkiej chwili włożyłem kurczaka i obsmażyłem go z obu stron (mniej więcej po jednej minucie na stronę). Po czym dodałem dwie chochelki rosołu, pół szklanki białego wytrawnego wina i czarne oliwki ze skórką z cytryny. Przykryłem pokrywką i zostawiłem na kilka minut na średnim ogniu. Później rzuciłem bazylię, przemieszałem i bez pokrywki gotowałem jeszcze przez moment pozwalając płynom nieco odparować. Po chwili mogłem wyłożyć kurczaka na półmisek i podać go wraz z ugotowanym al dente makaronem tagiatelle.

Kurczak przygotowany w ten sposób smakuje bardzo ciekawie. Posmak kopru włoskiego, przebijający się lekko smak cytryny i aromat wina. Naprawdę dobre. I zdrowe.

Panna cotta

2010-02-07T22:55:00.003+01:00

Nie lubię słodyczy, ciast, tortów, budyniów, kisieli i innych takich tam. Cukier omijam szerokim łukiem, czekolady się nie tykam. Ale raz na jakiś czas przychodzi mi smak na coś co zawiera w sobie sacharozę. Właśnie nadszedł taki dzień. Padło na tradycyjny dla północnych Włoch deser – panna cotta, czyli gotowaną śmietankę.

Przygotowanie deseru trwa kilka minut, natomiast jego chłodzenie już kilka godzin. Do niedużego rondla wlałem szklankę (250 ml) mleka, tyleż samo śmietany (18%), pięćdziesiąt gram cukru, dwie łyżeczki żelatyny, startą skórkę z cytryny oraz laskę wanilii. Całość podgrzewałem na małym ogniu przez kilka minut, tak by nie zawrzało. Następnie przecedziłem całość przez sitko. Odcedzoną miksturę wlałem do trzech filiżanek, przykryłem folią spożywczą i zostawiłem na noc w lodówce.

Przed obiadem przełożyłem deser z filiżanek na spodeczki i podałem z pomarańczą i borówkami. Polecam.

Księga ocalenia

2010-02-05T23:06:00.000+01:00

W minioną niedzielę planowałem wybrać się na „Nine”, jednak dałem się namówić Skoludowi i ostatecznie trafiłem na „Księgę ocalenia” (The Book of Eli).

Chudy, pozbawiony sierści kot, w opuszczonym, pełnym popiołów lesie staje się celem dla głównego bohatera – Eliegio (Denzel Washington). W jego świecie trzeba walczyć o przetrwanie wszelkimi możliwymi sposobami. Nie ma miejsca na kręcenie nosem czy wybrzydzanie. Eli pamięta jeszcze normalny świat, lecz doskonale przystosował się do nowych warunków. By lepiej uzmysłowić nam nieprzyjazność owego świata, reżyserowie przez cały film serwują nam obrazy wypalonej ziemi, pustkowi, popiołów, ruin, wraków samochodów. A wszystko to w promieniach bezlitośnie rażącego słońca. Zielonkawo-szara kolorystyka potęguje doznanie przygnębienia, zarazem fascynująco barwiąc pustkowia, góry, niebo. Widoków takich mamy niemało, gdyż reżyserowie Albert i Allan Hughes nie stronią od dalekich planów, by uwydatnić pustkę wyniszczonej krainy.

Nie da się ukryć, że film przypomina western. Eli – ostatni sprawiedliwy – prowadzony wewnętrznym głosem przemierza przez bezkres zniszczonej Ameryki. W plecaku niesie Księgę, która, jak sam twierdzi, może sprawić by świat był ponownie taki jak kiedyś. Kolejnym elementem wskazującym na związek „Księgi ocalenia” z westernami są niewielkie osady skupione przy głównej ulicy. Domy przypominają te znane nam z filmów o Dzikim Zachodzie, lecz w bardziej surrealistycznym wydaniu. Obfitują one w zdegenerowanych mieszkańców stanowiących resztki cywilizacji.

Do takiej właśnie osady trafia Eli potrzebując uzupełnić zapasy wody i braki w ekwipunku. Wizyta u miejscowego handlarza-złotej rączki również jest niezbędna. Na swoje nieszczęście trafia na Carnegiego (Gary Oldman), który wręcz obsesyjnie szuka jedynej Księgi. Właśnie tej posiadanej przez naszego bohatera. Dochodzi do starcia, bowiem Eli broniąc swojej misji odmawia oddania Księgi.

Więcej z fabuły zdradzać nie będę.

Świat wykreowany przez braci Hughes jest prymitywny, brutalny i bezwzględny – o wszystko trzeba walczyć, szukać, wymieniać, kombinować. Władzę mają silniejsi – słabsi muszą się podporządkować. Morderstwa, gwałty czy kanibalizm są tu na porządku dziennym. A twórcy obrazu nie bali się pokazać nam tego z całą towarzyszącą temu brutalnością.

O zastanej sytuacji w zniszczonym świecie wiemy tylko tyle, że trzydzieści lat wcześniej wszystko wyglądał inaczej, tak jak nasz. Później nadeszła wojna. Nie jest nam dane poznać przyczyn owej wojny, lecz wydawać się może, że miała podłoże religijne.

Księga, której pożąda Carnegie jest symbolem władzy. Wykorzystana do właściwych celów może czynić zło, natomiast użyta w dobrej wierze powinna pomóc ludzkości wyjść na prostą. Na myśl od razu przychodzi biblia, choć w filmie nie jest nazwana po imieniu.

„Księga ocalenia” na pewno jest krytyką naszego dzisiejszego stylu życia. Konsumpcjonizmu, materializmu, przepychu i nieokiełznanej potrzebie posiadania. Tego, że nie potrafimy docenić tego co mamy, gdyż wszystko jest na wyciągnięcie ręki. Marnujemy przyrodę, zasoby naturalne, żywność i wodę. W świecie, w którym przyszło żyć Eliemu ludzie doceniają najdrobniejsze rzeczy, gdyż bez nich nie są w stanie przeżyć.

Choreografia i dynamika scen walki stoją na najwyższym poziomie i doskonale wpisują się w kanon gatunku.

„Księga ocalenia” to film ciekawy. Akcja ograniczona została do niezbędnego minimum. Rewelacyjnie przedstawiony jest świat po wyniszczającej wojnie. Jego brutalność pokazana w pełnej krasie powoduje, że ciarki przechodzą po plecach. Warto go zobaczyć. Szczególnie polecam tym, którzy lubią post-apokalipsę. Dla wielbicieli Fallouta czy Neuroshimy pozycja obowiązkowa.

Blog

2010-02-04T22:15:00.004+01:00

Kilka zmian dzisiaj. Zmieniłem układ etykiet (tagów) - zamiast nudnej listy ciekawa chmurka. W tej samej kolumnie dodałem wklejkę blipa (Bardzo Lubię Informować Przyjaciół) - takiego polskiego twittera (tak mi się wydaje). Do tego do czytanych blogów dorzuciłem dwa, które śledzę od jakiegoś czasu - Michała Pola i Rafała Steca. Faceci znają się na swojej robocie i piszą ciekawsze rzeczy ode mnie. Warto do nich zaglądać.

Ponadto, dodałem ankietę dotyczącą nadchodzących Zimowych Igrzysk Olimpijskich. W dotychczasowych ZIO zdobyliśmy w sumie osiem medali. Ile zdobędziemy teraz?

AC/DC

2010-02-04T20:00:00.000+01:00

"Sankcja Bourne'a"

2010-02-03T19:59:00.002+01:00

Robert Ludlum zmarł w 2001 roku pozostawiając po sobie wiele szkiców powieści. Dorobił się również wielu naśladowców i kontynuatorów, a autor recenzowanej przeze mnie książki jest jednym z nich. Lustbader twierdzi, że podczas seansu spirytystycznego, wezwany przezeń duch Roberta Ludluma przedstawił mu wizje powieści, które on dopracował, uszczegółowił i napisał. Z tego powodu książki napisane przez Erica van Lustbadera jako kontynuacja trylogii Bourne’a sygnowane są nazwiskiem Ludluma.

„Sankcja Bourne’a” to trzecia napisana przez tego autora, a szósta w kolejności, powieść z serii Bourne. Cechą charakterystyczną tego tytułu jest niezwykłe zagmatwanie fabuły i aż nazbyt liczne grono bohaterów. Fakt, że intryga od pierwszych kart książki wciąga i zaskakuje, lecz jej wielowątkowość staje się dosyć uciążliwa z biegiem czasu, co nieco utrudnia odbiór. Bohaterowie są bardzo zróżnicowani, barwnie opisani i dobrze scharakteryzowani. Jednak im bliżej jesteśmy końca tym jest ich więcej. Do tego stopnia, że trudno połapać się kto jest kim i z kim trzyma (może lepiej to wychodzi czytając książkę „od strzału”; mnie to zajęło, niestety, sporo czasu). Polskojęzyczne wydanie zawarło się w 544 stronach, co moim zdaniem jest ilością mocno przesadzoną. Wydaje mi się, że gdyby autor odchudziłby tomiszcze o kilkadziesiąt stron, to jego pomysł zbytnio by nie ucierpiał, a jego przystępność znacznie by wzrosła.

Jason Bourne ukrywa się pod tożsamością Davida Webba – wykładowcy z Uniwersytetu Georgetown. Prowadzi spokojne życie do czasu próby porwania swojego mentora, profesora Dominika Spectra. Profesor uratowany przez Jasona ujawnia mu, że nie jest zwykłym wykładowcą, ale i założycielem i koordynatorem siatki szpiegowskiej mającej śledzić Czarny Legion – organizację terrorystyczną mającą swoje korzenie w nazistowskiej III Rzeszy. Jak łatwo się domyślić Czarny Legion planuje zakrojony na szeroką skalę atak terrorystyczny, którego celem są Stany Zjednoczone. Profesor Specter przekonuje Bourne’a, że jest jedną osobą potrafiącą odnaleźć przywódcę Legionu i poznać celu ataku. Wzmożona działalność Czarnego Legionu interesuje nie tylko CI – Agencję Wywiadowczą, ale i NSA (Agencję Bezpieczeństwa Narodowego), która kierowana przez rządnego władzy i sukcesów Luthera LaValle’a obrała sobie za punkt honoru schwytanie Jasona Bourne’a. Ten dla NSA jest zbuntowanym agentem, który wykonuje swe zadania na granicy prawa lub zupełnie je przekraczając, a LaValle nie ma nad nim żadnej kontroli. Tłem dla rozpracowującego Czarny Legion Bourne’a jest brudna rywalizacja dwóch najważniejszych agencji wywiadowczych USA. Na swojej drodze Jason spotka bezwzględnego, najętego przez Legion zabójcę – Leonida Arkadina, który wychowawszy się w najbardziej brutalnym okręgu Rosji odreagowuje okrutne dzieciństwo zabijając każdego kto wejdzie mu w drogę.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie do momentu, kiedy mnogość wątków i nadmiar bohaterów zaczynają przytłaczać. Spisowa intryga jest zmyślnie prowadzona, zaskakując nas do samego końca.

Bez rewelacji, ale jako książka do poduszki sprawdza się doskonale.

Nocna kąpiel

2010-02-02T11:43:00.003+01:00

Jeżeli coś się obieca słowa należy dotrzymać. To samo się tyczy sytuacji kiedy obiecało się coś samemu sobie. Taka wewnętrzna konsekwencja. W niedzielę umyśliłem sobie, że w tym tygodniu pójdę na basen przed pracą. Padło na wtorek. Przy moim rozregulowany zegarze biologicznym zaśnięcie przed północą to nie takie proste zadanie, ale jakoś się udało. O 4:50 zaczął wyć budzik. Zwlokłem się z łóżka kwadrans później, by doprowadzić się do stanu używalności i zjeść małe śniadanie. Za dwadzieścia szósta wyszedłem domu. Noc. Ciemno choć oko wykol. Nigdzie nie świeciły się światła w oknach. Nie było samochodów na zazwyczaj ruchliwej ulicy, przy której mieszkam. Termometr w samochodzie wskazywał -11 stopni. Żeby było przyjemniej to szron na szybach okazał się jakiś strasznie oporny dzisiaj. Po drodze na basen natknąłem się na dosłownie kilka samochodów co tylko spotęgowało moje zdziwienie, kiedy wszedłem na basen. Oczom mym ukazała się kolejka do wejścia. O 5:55! Jednak było to złe dobrego początki. Okazało się jednak, że da się pływać bez większych problemów. Za oknem noc i mróz. Pięćdziesiąt minut pływania, dziewięćdziesiąt długości i do pracy, w której zameldowałem się kilka minut po siódmej. Rześki , przyjemnie zmęczony i gotowy do działania.

zdjęcie ze strony http://www.aub.edu.lb

Syndrom bałkański

2010-01-30T18:07:00.006+01:00

Nie chciałem tytułować notki "i po wszystkiemu" po raz trzeci. Po raz trzeci w kontekście sportowym. Po raz kolejny dostaliśmy baty od kraju powstałego z Jugosławii. Ostatnio zlała nas Słowenia w piłkę nożną, Serbowie męczą nas w siatkówkę, Chorwaci ograli nas w "szczypiorniaka". Nie pojmuję jak to się dzieje, że będąc największym krajem postkomunistycznym nie potrafimy wygrywać? Brak mentalności zwycięzców? Wiecznie przegrani? Nie zrzucałbym tu wszystkiego na korupcję, związki i dziadów. Wszystkie te kraje zaczynały z takiego samego, o ile nie większego, bagna. I jakoś potrafili zrobić więcej mając, nie oszukujmy się, mniejszy potencjał. Ilu mieszkańców ma Słowenia, Chorwacja, Serbia? Razem pewnie mniej niż 15 milionów. W czym tkwi przyczyna naszych niepowodzeń? Nasi zawodnicy są tchórzami, brak im wyszkolenia i nie chce im się wygrywać, a grę w z orzełkiem na piersi mają tam gdzie słońce nigdzie nie dochodzi.

W związku z tym po raz kolejny dostaliśmy lanie, a nasi zawodnicy zawiedli nasz (niepotrzebnie rozdmuchane) nadzieje.

Tagiatelle puttanesca con funghi

2010-01-30T15:53:00.005+01:00

Nadszedł weekend, a z nim odrobina czasu, kiedy pozwolić sobie mogę no ugotowanie sobie czegoś bardziej ciekawego niż na co dzień. Wytrawną czy wykwintną trudno dzisiejszą potrawę nazwać. Jest coś ciekawego z nią związanego. Nazwa brzmi dość romantycznie jednak pochodzi od włoskiego słowa oznaczającego dziwkę. O jej pochodzeniu krąży wiele opowieści. Jedna z nich mówi, że potrawa ta była tak łatwa i szybka do przyrządzenia, że prostytutka miedzy jednym a drugim klientem mogła się posilić. Danie to jest łatwe do przyrządzenia nawet dla niewprawnego kucharza.

Do przygotowania tego dania potrzebny był mi ugotowany al dente makaron tagiatelle (po dwa gniazdka - ok. 100g - na osobę). Do niego przygotowałem charakterystyczny sos wzbogacony o pieczarki. W rondlu z rozgrzaną oliwą z oliwek podsmażyłem jedną pokrojoną w cienkie plasterki cebulę i dwa wyciśnięte ząbki czosnku. Kiedy tylko cebula zmiękła dodałem garść pokrojonych wzdłuż czarnych oliwek, łyżeczkę odcedzonych kaparów, 250 gramów pokrojonych w ósemki pieczarek, trzy drobniutko posiekane filety anchois oraz pół również drobno pokrojonej papryczki chilli (dla lepszego smaku proponuje zostawienie kilku, a dla wielbicieli ostrej kuchni wszystkich, pestek. Obsmażyłem składniki mieszając je przez 2-3 minuty i dodałem pół szklanki wytrawnego białego wina oraz szklankę przecieru pomidorowego (mogą być pomidory z puszki, jednak lepiej je zmielić przed wrzuceniem). Utworzony sos gotowałem na małym ogniu (bez przykrycia) około 10 minut, żeby zgęstniał (ma być płynny nie stały), w międzyczasie wstawiając na gaz makaron i białe szparagi. Na koniec dorzuciłem do sosu ćwierć naci pietruszki, wrzuciłem makaron i podałem z lampką otwartego wcześniej białego wytrawnego wina.

Potrawa jest bardzo ciekawa w smaku. Przez znany smak pomidorów delikatnie przebija się morski, słony posmak filetów anchois i pietruszki, który na samym końcu ustępuje delikatnie pikantnemu chilli.

Przygotowanie wraz z gotowaniem zajęło mi około 30 minut. Porcja dla dwóch osób.

Smacznego.

Zima jaka jest każdy widzi*

2010-01-29T12:12:00.006+01:00

Lubię zimę. Odkąd sięgam pamięcią. To czas kiedy ponury, brudny jesienny świat przykrywa kołdra białego puchu, a wszystko wygląda ładniej. Do tego potrzebny jest śnieg, ergo musi być zimo. Stąd też od zawsze twierdzę, niezbyt odkrywczo, ale zawsze, że "jest zima na być zimno". Dla tego nie pojmuję zaskoczenia jakie spowodował śnieg w grudniu. Przez wiele dni był wiadomością dnia każdego dziennika, portalu, gazety. Teraz, pod koniec stycznia, kiedy mrozy trwają już kilka dni, a śnieg nie topnieje od kilku tygodni nie widać końca narzekania. Sam momentami mam już dość odśnieżania samochodu kilka razy dziennie, skrobania szyb przed każdym ruszeniem z parkingu. Szlag mnie trafił kiedy w poniedziałek mróz skuł lodem paliwo w moim samochodzie (i zostałem spieszony na kilka dni). Rozumiem też fakt, że takie mrozy i ilości śniegu mogą spowodować w niedługim czasie ogromne powodzie, straty materialne, tragedie dla ludzi. Jednak wychodzę z założenia, że tak jak w lecie świeci słońce, jesienią pada deszcz, tak w zimie są mrozy i śniegi. Klimatu nie zmienimy. Narzekaniem również nic się nie da wskórać. Więc po co tracić energię?

*parafraza wpisu do pierwszej polskiej encyklopedii autorstwa Benedykta Chmielewskiego, "Nowe Ateny".

Autor zdjęcia: Sascha Schuermann

Salud

2010-01-28T13:20:00.007+01:00

Salud, czyli hiszpańskie na zdrowie, to tytuł jaki nadałem blogowi poświęconemu wyprawie do Meksyku. Wcześniej wspominałem, że będę pisał o wyjeździe na tym blogu, jednak Sim przekonał mnie do założenia oddzielnego bloga, na którym znajdą się notki poświęcone tylko wyjazdowi. Dzięki temu nie zginą pomiędzy innymi postami, a i może przydadzą się komuś kto do Meksyku chciałby się wybrać.

Nie chcę niczego obiecywać. Postaram się jak najszybciej skończyć opis wyjazdu, póki mam w pamięci szczegóły.

W kolumnie po prawej znajdują się bezpośrednie linki do notek z Salud.

Zapraszam na http://wesyrro.blogspot.com

Il corso di lingua italiana

2010-01-27T20:03:00.002+01:00

Od jakiegoś już czasu nosiłem się z zamiarem rozpoczęcia nauki włoskiego, lecz nie umiałem znaleźć w sobie motywacji do kolejnego wysiłku. Ta odnalazła się sama. Nie trenowany od dawna i przemęczony umysł zaczął płatać mi figle - problemy z pamięcią. Mój historyk, u którego przygotowywałem się do egzaminu na studia powtarzał mi, że każdy narząd nie używany wiotczeje. I miał rację. Bardzo dawno nie uczyłem się niczego na pamięć, czytam dużo mniej niż kiedyś i stało się. Mózg zaśniedział, rozleniwił się. Jednym z najlepszych ćwiczeń pamięci jest nauka języka obcego. To pomogło mi się zdecydować. Teraz każdy dzień zaczynam z książeczką do nauki włoskiego. W pracy robię powtórki pamięciowe, a wieczorami robię ćwiczenia i słucham lekcji w wersji audio z CD. Pierwsze dni były bardzo deprymujące, bo wydawało mi się, że nie mogę nic zapamiętać. Ale już po kilku dniach nauki zaczyna to iść o wiele lepiej. Do potencjału sprzed lat jeszcze daleko, lecz widzę progres. Każda kolejna lekcja "wchodzi" do głowy dużo szybciej. Jeżeli tylko nie minie mi zapał, to za jakiś czas, kiedy sam poznam podstawy i trochę słówek, zapiszę się na jakieś lekcje. Niezwykle miło było by po włosku porozmawiać o włoskiej kuchni...

Agca gwiazdorem

2010-01-19T08:32:00.005+01:00

Rozbroiła mnie telewizja TVN24. Do wczoraj miałem ich za całkiem poważnych, ale sposób przedstawienia momentu opuszczenia więzienia przez Agcę był po prostu żałosny. Najpierw słowa potępienia. Słuchając redaktora prowadzącego poranny program miałem wrażenie, że próbuje mi powiedzieć, że Agca to zbrodniarz przeciwko narodowi Polskiemu. Natomiast tuż za chwilę, już bez komentarza, zdjęcia pokazujące jak Ali opuszcza mury więzienia otoczony wianuszkiem strażników, czy innych jakichś mundurowych. Wszystko to w zwolnionym tempie, z nastrojową muzyką. Wyglądało to dokładnie tak jak powrót bohatera w amerykańskim filmie. Za chwilę tenże redaktor wyraził oburzenie jakoby Agca miał zaproponować Danowi Brownowi wspólne napisanie książki. Poruszony był tym, że do wywiadów z mordercą tureckiego dziennikarza ustawiają się długie kolejki telewizji z całego świata. A gotowe są zapłacić ciężka kasę za wyłączność.

Nie bardzo rozumiem tą podnietę. Na gościa bym nawet nie splunął, bo szkoda mojej śliny. Teraz wystarczy być kryminałem z dobrym życiorysem by stać się gwiazdą. A niekonsekwencja mediów jest rozbrajająca. Z jednej strony go potępiają, z drugiej zaś robią z niego gwiazdę. A powinno się go, kolokwialnie mówiąc, olać.

Poza tym cóż ciekawego może Agca jeszcze powiedzieć. Był ostatnim ogniwem spisku, który zapewne nic nie wie. A jeszcze spaprał robotę. Nie cyngiel a nieudacznik.

Stek z tuńczyka z kaparami i anchois

2010-01-16T17:39:00.002+01:00

Wczoraj postanowiłem, że i w ten weekend upichcę coś dobrego. Chciałem znaleźć jakiś nowy smak, a zarazem sprawić sobie przyjemność. Z racji aktualnej sytuacji stwierdziłem, że stworzę kulinarny most na 1200 km i spróbuję swych sił w kuchni francuskiej. Jak postanowiłem tak zrobiłem. Padło na rybę, a konkretnie na walające się od świąt steki z tuńczyka (można je zdobyć w markecie).

Przygotowanie potrawy zacząłem od rozmrożenia ryb (200g z czego 50g to woda, która z nich wyjdzie po rozmrożeniu) i przygotowania sosu. Drobno posiekałem kilka sztuk kaparów, cztery fileciki anchois, gałązkę rozmarynu, ząbek czosnku, startą skórkę z połowy cytryny oraz dwie łyżeczki oliwy z oliwek. Wrzuciłem to do moździerza, wcisnąłem świeży sok z cytryny i wszystko rozgniotłem. Następnie przelałem do innej miseczki. Sparzyłem pomidora, żeby go obrać ze skóry. Po usunięciu pestek pokroiłem go w kostkę, dodałem do sosu i posypałem odrobiną pietruszki. Podpiąłem grill elektryczny - można go zastąpić patelnią grillową lub spróbować sił na teflonowej. Czekając aż się rozgrzeje ugotowałem ryż jaśminowy (50g), który jest dla mnie odkryciem roku 2009 (jego przygotowanie trwa około 10 minut). Tuńczyka doprawiłem świeżo mielonym pieprzem i wstawiłem na grilla (bez odrobiny tłuszczu). Przed samym podaniem delikatnie podgrzałem sos w mikrofalówce, by nie wystudził ryby i ryżu.

Wyszło całkiem, całkiem. Podczas przygotowywania i spożywania oglądałem Pana Tadeusza, co stanowi dodatkowy smaczek, tą wisienkę na torcie.

Bon appétit.

Adieu

2010-01-14T13:11:00.001+01:00

Wczoraj nadszedł dzień, którego z niepokojem wyglądałem od maja zeszłego roku, kiedy to Ania oznajmiła mi, że udało jej się dostać do programu Erasmus. W jego ramach tegoroczny semestr letni spędzi na uczelni w Metz.

Prosto z pracy pojechałem po Anię i jej toboły. Zejście z czwartego piętra z walizką i torbą sprawiło, że na moje czoło wystąpił pot. Do odwózki przyłączyła się siostra Ani wraz z kilkumiesięczną córką oraz ich matka. Walizka mocno mnie zmęczyła na odcinku samochód-dworzec autobusowy. Nieco zdezorientowani brakiem oznaczeń stanowisk postanowiłem zasięgnąć języka na dworcu PKS. Podszedłem do okienka informacji z biletem w ręku i zostałem zastrzelony klasycznym peerelowskim podejściem do człowieka. Za szybą siedziało tłuste babsko, które zerknąwszy na bilet od razu rzuciła: „to mnie nie dotyczy” i obróciła się do mnie rzycią. Zagotowało się we mnie. Po niewczasie okazało się, że szybie dzielącej mnie od potwora przyklejona była kartka z dająca jasno do zrozumienia, że nie udziela się informacji na temat tras międzynarodowych. No cóż, trzeba sobie było poradzić inaczej. Biura sprzedające bilety były już nieczynne, więc pozostał rekonesans w terenie. Razem a Anią sprawdzaliśmy słupy z rozkładami jazdy PKS. Na jednym z nich była tabliczka Eurobus, linii która nas interesowała. Wróciliśmy do poczekalni, a na dworzec zaczął wjeżdżać autobus z oznaczeniami wyżej wspomnianej linii. Zebraliśmy manele i dawaj przez cały dworzec do autokaru, który okazał się obsługiwać inną trasę. Chwilę poczekaliśmy na zewnątrz, ale ziąb zagonił nas do budynku. Kiedy tylko wpakowaliśmy się do środka podjechał właściwy autobus. Ostatni uścisk, całus i odjazd.

Na razie jeszcze nie dociera do mnie fakt, że nie zobaczę się z Anią przez najbliższych kilka miesięcy. Pewnie tęsknota zaatakuje mnie za kilka dni. Nie będą to miłe miesiące. Niemniej jestem z niej dumny i cieszę się tym, że czeka ją wspaniała przygoda.

Pizza włoska

2010-01-12T18:50:00.004+01:00

W kuchni włoskiej zakochałem się już dość dawno temu, kiedy kupując większe o kolejny numer spodnie doszedłem do wniosku, że nasza kuchnia, choć pyszna, jest zbyt ciężka. Natomiast śródziemnomorska dieta jest fantastyczna. Jeżeli zachowa się umiar w spożywaniu produktów mącznych, prawdopodobieństwo przybrania na wadze znacznie maleje.

W poszukiwaniu nowych smaków byłem gotów w Meksyku zjeść smażone świerszcze, lecz niestety były i wyszły. Wczesnym październikiem są trudno dostępne. Pozostaje domowe kucharzenie, które, nie chwaląc się zbytnio, wychodzi mi całkiem, całkiem. Próbowałem wielu potraw, jednak nie przygotowałem jeszcze nigdy pizzy.

W niedzielne popołudnie, zdobywszy wcześniej ingrediencje, zabrałem się za przygotowanie ciasta. Do 375g mąki dodałem malutką paczuszkę drożdży w proszku (7g), odrobinę soli i wymieszałem w sporej misce. Do kubka pełnego ciepłej wody wlałem trochę oliwy z oliwek i mieszając powoli dodawałem do mąki. Następnie przez około dziesięć minut wyrabiałem ciasto na uprzednio posypanym mąką blacie. Jak już było gładkie przełożyłem je do posmarowanej oliwą miski i zakryłem folią spożywczą. Przez 30-40 minut ciasto rosło w cieple.

W międzyczasie zabrałem się za sos pomidorowy. Na podgrzaną patelnię wrzuciłem pokrojoną w plasterki małą cebulę. Tutaj potrzebna jest ręka kobiety, by uzyskać najlepszy efekt. Do lekko podsmażonej cebuli dodałem dwa ząbki czosnku, puszkę krojonych pomidorów z puszki, dwie łyżki przecieru pomidorowego, jednego pomidora suszonego na słońcu, łyżeczkę cukru i garść świeżego oregano, a Ania przez piętnaście minut mieszała na małym ogniu.

Ja w tym czasie przygotowałem dodatki: plastry wędzonej mozzarelli, poszarpane plastry prosciutto, pokrojone czarne oliwki, fetę, liście świeżej bazylii, oregano i rukolę oraz sos pomidorowy z chilli.

Ciasto pięknie urosło i mogłem je podzielić na mniejsze części, z których uformowałem dwa bardzo cienkie, okrągłe placki. Posmarowaliśmy je ciepłym sosem. A na to dodatki. I na 15-20 minut do piekarnika rozgrzanego do temperatury 200 stopni.

Wyszły rewelacyjnie - lekkie, chrupiące ciasto, pyszny ser i zapach ziół. Polecam.

Bilety

2010-01-11T15:14:00.006+01:00

Dzisiaj o 10:00 na stronach livenation.pl rozpoczęła się przedsprzedaż biletów na jedyny w Polsce koncert AC/DC. Dokładnie o dziesiątej pojawił się przycisk "kup bilet". Po naciśnięciu przeglądarka przeniosła mnie na stronę transakcyjną, która była przeciążona. Pierwsze zmartwienie, jednak po kilku minutach odświeżania udało się otworzyć stronę i zarezerwować bilety. W tym momencie nie zadziałała karta kredytowa, a koszyk się opróżnił. Nadmiar połączeń ponownie przeciążył stronę transakcyjną. Drugi raz zalogować udało mi się po kolejnych piętnastu minutach odświeżania. Ponowne wypełnienie formularza, podanie numeru karty i przeszło. Na dniach w mojej skrzynce pojawi się koperta z siedmioma biletami na to fantastyczne wydarzenie. Hell yeah!

WOŚP

2010-01-10T12:01:00.003+01:00

Dzisiaj odbywa się kolejny, osiemnasty już finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Jest to inicjatywa, która ma moje pełne poparcie. Darzę ją sympatią i wspieram na tyle ile mogę. W ten jeden dzień wydaje mi się, że Polacy potrafią być razem, być milsi, podzielić się ciepłem i tym co mają. Na co dzień wyścig szczurów, walka o przetrwanie, byt, rodzinę i wszystko inne co czyni, że zamieniamy się w nieczułe na cudzą krzywdę osoby. W dzień Orkiestry panuje jakiś taki nienamacalny, ale wyczuwalny pierwiastek, który scala nas ze sobą.

Jak co roku, w ramach wsparcia Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, organizuję licytacje oraz koncert w swoim pubie. W tym roku do licytacji dorzucam replikę kalendarza Azteków, którą to przywiozłem z Meksyku. Jak zawsze zasilę puszkę wolontariusza. Bo uważam, że warto. Znam kilka osób, których dzieci mają lepsze życie (żeby nie mówić, że w ogóle je mają) właśnie dzięki sprzętowi podarowanemu przez fundację Owsiaka. Mam nadzieję, że w przyszłości nie będę musiał dziękować WOŚPowi za pomoc w leczeniu czy ratowaniu dziecka. Jeśli jednak coś takiego miałoby miejsce, to wolę wesprzeć tę fantastyczną akcję już dziś.

A jak się komu nie podoba to może zawsze wesprzeć o. Rydzyka i jego imperium, które jest największym antagonistą Owsiaka. Jeszcze nie przeglądałem mediów, alem pewien tego, że już Radio, które Ma Ryja psioczy na WOŚP.

Siema!

Mosiężna tabliczka

2010-01-08T10:24:00.004+01:00

Miło było otworzyć wczoraj skrzynkę na listy. Zazwyczaj pisze do mnie Era, Wspólnota Mieszkaniowa, Wodociągi, Urząd Skarbowy, Saturn czy OBI. Wczoraj napisał do mnie Żyd, z którym ostatnio doszedłem do porozumienia w sprawie zastąpienia glinianej tabliczki mosiężną. Zapalone złote światło dotarło do mnie w postaci karty Visa Gold. Teraz będę się czuł znacznie bardziej bezpiecznie na wszelkich wyjazdach. W razie awarii samochodu, wypadku czy też potrzeby bezproblemowego dostępu do pieniędzy. Już nie będzie kłopotu z wypożyczeniem samochodu. A raz mi się niestety zdarzyło coś takiego we Włoszech. Zdrowo się nagimnastykowałem, żeby nie utknąć na lotnisku na cztery dni. Czas na zdobycie większego zaufania Hanzy i do motocykla coraz bliżej.

WOŚP @ demotywatory.pl

2010-01-07T12:18:00.002+01:00

Fabryka Słów

2010-01-06T21:16:00.006+01:00

Trzeba być świnią i kompletnym ignorantem aby nie docenić wpływu wydawnictwa Fabryka Słów na poziom czytelnictwa naszego społeczeństwa, a głównie młodzieży, która ma największe problemy z czytaniem książek. Wydawnictwo to postawiło na polską fantastykę i chwała im za to. Nie dość, że to rewelacyjny i wdzięczny gatunek, którego formuła ograniczona jest tylko ludzką wyobraźnią autorów (a ta jak wiemy, jest nieograniczona), to jeszcze wypromowali go do poziomów nieznanych w całej historii pisarstwa. Potrafili znaleźć kompromis pomiędzy kosztem produkcji książki (gaża autora, druk, redakcję, promocję), a zyskiem (są firmą, która musi zarabiać by się utrzymać). I do tego zaryzykowali w dwójnasób. Po pierwsze postawili na książkę, w latach w których czytelnictwo sięgnęło dna. Po drugie wybrali polską fantastykę na główny temat wydawnictwa. A fantastyka u nas (pomimo Lema czy Zajdla) była mało popularna. Fabryka Słów swoją wytrwałością osiągnęła sukces jakiego zazdroszczą mu inne wydawnictwa. Są agencją nowoczesną, czerpiącą i korzystającą z najnowszych technologii.

Dzięki tej przemiłej fabryce poznałem Andrzeja Pilipiuka, który stał się jednym z moich ulubionych autorów. Mam na półce wszystkie jego książki i na pewno nabędę kolejne, które popełni w swym twórczym amoku. To dzięki lublinianom poznałem Ziemkiewicza i też wszedłem w posiadanie jego dzieł. Tu też po raz pierwszy spotkałem Pacyńskiego, Grzędowicza czy Piekarę. To właśnie Fabryka Słów trafiła w mój gust i doprowadziła do tego, że czytuję tylko rodzimą fantastykę. Bowiem wydając 30 złotych na książkę wesprę polskiego autora i polską firmę. Liczę na to, że dzięki mojemu wsparciu będą mieli więcej środków i chęci by robić dalej to co robią najlepiej.

Często bywam na stronach Fabryki Słów (k l i k) to szukając dat premier moich ulubionych autorów czy też szukając czegoś nowego. Wracając do zainteresowania FS nowymi kanałami kontaktu z czytelnikami - właśnie zauważyłem, że dzisiaj założyli wydawniczego bloga, którego sam już subskrybuję. W razie "niemca" podaję link i zachęcam do zainteresowania się tym wydawnictwem.

Koncert AC/DC w Polsce

2010-01-06T11:11:00.004+01:00

Właśnie trafiłem na fantastyczną wiadomość. 27 maja, na warszawskim lotnisku Bemowo zagra AD/DC. Legendarna grupa rockowa znana chyba każdemu. Australijskie "dziadki" grają już trzydzieści sześć lat. I dalej są najlepsi w swoim gatunku. Miło, że znowu pojawia się uczta muzyczna, której odpuścić nie wypada.

Bilety będzie można kupić w internecie od najbliższego poniedziałku, od godziny 10:00. Ciekaw jestem czy uda mi się załapać na chociaż jedną wejściówkę. Za wejście na płytę trzeba wybecalować 170 złotych, natomiast na sektory 310 zł.

Nie jest to wygórowana cena za taki koncert. Oby udało się tam dostać.

AC/DC – australijski zespół hardrockowy założony w Sydney w 1973 roku przez braci Angusa i Malcolma Youngów. Zespół jest uznawany m.in. za pioniera muzyki hardrockowej i heavymetalowej wraz z grupami Black Sabbath i Led Zeppelin. Członkowie zespołu, mimo wszystko, zawsze klasyfikowali swoją muzykę jako "rock & roll".

AC/DC parokrotnie zmieniało skład zespołu przed wydaniem swojego pierwszego albumu, High Voltage, w 1975 roku. Skład grupy stał się bardziej ustabilizowany od 1977 roku po przyjęciu do zespołu basisty Cliffa Williamsa, który zastąpił Marka Evansa. W 1979 roku, zespół nagrał jeden ze swoich najpopularniejszych albumów, Highway to Hell, który jest także ostatnim nagranym z wokalistą i współautorem utworów, Bonem Scottem, zmarłym 19 lutego 1980 po nocy spędzonej na intensywnym piciu alkoholu. Członkowie zespołu zastanawiali się nad rozwiązaniem grupy, jednak podjęli decyzję o kontynuowaniu działalności muzycznej i wybrali Briana Johnsona na następcę Scotta. W tym samym roku zespół nagrał swój najlepiej sprzedający się album – Back in Black.

Więcej na wikipedii.

Practical jokes

2010-01-05T12:17:00.003+01:00

Nie potrafię odnaleźć polskiego odpowiednika practical joke. Jedyne co przychodzi mi na myśl to dowcip lub psikus. A te, jako osoba zazwyczaj wesoła, upodobałem sobie w pracy. Nie przepadam za sztywną atmosferą w biurze, więc staram się ją raz na jakiś czas rozluźnić, robiąc właśnie psikusy. Maja rozbawić, być niewinne, wprawić w delikatne zakłopotanie. Nie służą natomiast obrażeniu kogoś. Nie są również wyrazem złośliwości.

Najlepszym momentem do przygotowania psikusa są urlopy. Daje to odpowiednia ilość czasu na przygotowanie dowcipu.

Podczas letniego urlopu DT, postanowiłem że przygotuję dla niego coś specjalnego. Pierwszego dnia jego nieobecności zakupiłem w OBI rzeżuchę. Następnego przygotowawszy odpowiednio klawiaturę (pod klawisze napchałem ręczników papierowych w celu utrzymania odpowiedniej wilgoci) zasiałem całe opakowanie Cardamine pratensis, czyli rzeżuchę łąkową. W dwa tygodnie wyrosła na kilka centymetrów. Do biurka DT przychodziły tłumy współpracowników – zobaczyć na własne oczy rzeżuchę rosnącą w klawiaturze.

Tydzień przedświąteczny ŁS zdecydował się odpocząć od pracy. Jakież było jego zdziwienie, gdy w pierwszy dzień w pracy nie zastał na swoim biurku nawet długopisu. Komputer, korytka, katalogi, a nawet podkładki zostały skrzętni ukryte. Kilka godzin minęło nim zasiadł przy swoim biurku.

Na kolejny żart przyszedł czas kilka dni później kiedy to na wyjazd zdecydował się DT. Tym razem, z pomocą współpracownika, zawinąłem wszystkie rzeczy na jego biurku w gazety. Monitor, klawiaturę, myszkę, korytka, kalkulator, nawet orzechy włoskie i długopisy. Widok takiego biurka – rewelacyjny.

Teraz pozostaje czekać na zemstę...

Avatar - recenzja

2010-01-04T08:30:00.000+01:00

O "Avatarze" dowiedziałem się kilka tygodni temu po obejrzeniu w kinie oszałamiającego zwiastuna. Już ta krótka, energiczna zajawka zapowiadała rewelacyjną rozrywkę. Stąd też wybraliśmy się z grupą znajomych na wersję 3D. Już problem z rezerwacją biletów zapowiadał tłumy, ale to co zobaczyliśmy w kinie, przerosło nasze oczekiwania. Tłumy, jakich nie widziałem od premiery "Władcy Pierścieni: Drużyna Pierścienia". Natychmiast utworzyły się kolejki do sali, toalety, baru. To było moje pierwsze spotkanie z 3D w kinie, a wyemitowane dwie, trzy reklamy dały przedsmak tego, co ma nas za chwilę czekać.

Jest rok 2154. Sparaliżowany były komandos, Jake Sully, w zastępstwie swego zmarłego brata ma wziąć udział w nowatorskim eksperymencie. Trafia on na odległą o lata świetlne planetę Pandorę. Jak się poniewczasie okazuje Pandora zasobna jest w niezwykle cenną substancję (20 milionów dolarów za kilogram). Korporacja czerpiąca zyski z jej wydobycia nie waha się przed niczym, by złoża substancji zdobyć. Cel uświęca środki. Za pomocą nowoczesnej technologii Sully zostaje scalony z ciałem humanoida, stworzonego na podobieństwo jedynej zamieszkującej planetę rozumnej rasy Na’vi. Już na początku przygody na planecie dochodzi do jego kontaktu z przedstawicielką Na’vi. Dowodzący zbrojnym ramieniem korporacji, bezwzględny pułkownik Quaritch (nomen omen przypominający mi swą posturą i wyglądem figurkę G.I. Joe) zaleca Jake’owi wkupienie się w łaski plemienia rozumnych, poznanie ich obyczajów, a zwłaszcza słabych punktów. Jednak, jak to w filmach bywa, w trackie wykonywania zadania zakochuje się w tamtejszej księżniczce i decyduje się zmienić stronę konfliktu.

Fabuła jest bardzo nieskomplikowana, przewidywalna i nieco patetyczna. Jednak Cameron, dzięki setkom milionów dolarów, skutecznie potrafi odwrócić naszą uwagę od kruchej warstwy fabularnej tworząc bardzo szczegółowy i spójny świat. Jak przystało na fantastykę wyższych lotów (wizualnych) scenarzyści nie tylko spreparowali wymyślną planetę wraz z bogactwem flory i fauny, ale również pokusili się o język, którym posługują się Na’vi. Bogactwo detali momentami przygniata. Szególnie w wersji 3D, gdzie bliskość wykreowanego przez filmowców świata jest wręcz namacalna. Złapałem się na tym, że mój umysł reagując na obraz chciał zmusić moją rękę do przeganiania latających „przed oczami” żyjątek. Całość pod względem wizualnym zapiera dech w piersiach. Sceny pojedynków, pościgów czy finałowej sceny batalistycznej ogląda się na bezdechu i ze spoconymi dłońmi. Muszę przyznać, że Cameron udowodnił, że kino 3D to przyszłość. Film wytycza nową drogę i jeżeli, jak zapowiadają, rok 2010 ma być rokiem kina 3D to ja jestem za, a nawet przeciw.

Wydaje mi się, że Cameron, w dobie ciągłej dyskusji o klimat i ekologię chciał nam pokazać jak zdziczały kapitalizm potrafi doprowadzać do zagłady całe gatunki. Konstrukcja filmu bardzo szybko powoduje, że utożsamiamy się z uciskanymi Na’vi, życząc ludziom wszystkiego najgorszego. Warto się nad tym zastanowić i mieć w pamięci dobro naszej planety. Nas Jake Sully nie uratuje, musimy o to zadbać sami.

Kino służy rozrywce. „Avatar” w pełni wywiązuje się z powierzonego mu zadania i bawi, wciąga i zachwyca światem. Jestem pewien, że na małym ekranie film straci bardzo dużo ze swego bogactwa. Warto więc wybrac się do kina, żeby na wielkim ekranie, w specjalnych okularach przenieść się na Pandorę.

Film Jamesa Camerona, który jest nowością, zajął pierwsze miejsce w polskim świątecznym box officie. Obejrzało go w świąteczny weekend 315 143 widzów.

film.wp.pl

Film zarobił na całym świecie ponad 600 milionów dolarów, a James Camerona zapowiada dwa sequele.

Potęga plotki/pogłoski

2010-01-03T15:20:00.000+01:00

Obserwując świat dookoła nie trudno oprzeć się wrażeniu, że plotka w codziennym życiu osiągnęła szczyty popularności. Widać ją wszędzie: służy promowaniu, a później niszczeniu karier politycznych, manipulowaniu społeczeństwem, kształtowaniu opinii publicznej czy wpływaniu na nastrojach tejże. Jest w obecna w pracy, wśród znajomych bliższych i dalszych. Z samej definicji plotki wynika, iż jest to kłamliwa opinia o osobie trzeciej. Większość ludzi przekazując plotki dalej nie zadaje sobie trudu sprawdzenia tychże. Może to mieć wiele przyczyn: brak wiedzy, umiejętności niezbędnych do zbadania plotki, zaniedbanie, złośliwość. Zapewne jest ich o wiele więcej, te wydają mi się najbardziej oczywiste.

Wobec plotki wszyscy jesteśmy bezradni. Dysponenci plotek wiedzą dobrze, że te skutecznie zamykają usta osobom pomawianym, gdyż próba walki obrony, sprostowania powoduje, efekt odwrotny do zamierzonego. W takich momentach prawdziwe zdaje się powiedzenie - tłumaczy się winny.

Żeby uwierzyć w potrzeby plotkowania wśród rodaków wystarczy spojrzeć na popularność pudelkó, pomponików i innych temu podobnych serwisów. Inne nie pozostają w tyle. Onety, Interie czy WuPe gonią za tanią sensacją. Wystarczy porównać tytuły wiadomośći z polityki, gospodarki czy sportu na gazeta.pl czy tvn24.pl i WuPe, żeby zobaczyć różnicę.

Do czego tak w ogóle piję? Otóż do tego, że w dniu sylwestrowym zadzwonił do mnie znajomy z pytaniem czy nie otworzyłbym jednak pubu, bowiem im przepadłą okazja na świętowanie nadejścia Nowego Roku. Lokal (Awangarda), w którym mieli spędzić szampańską noc spłonął poprzedniej nocy. Dzień później zadzwonił znajomi mojej barmanki i zapytał, czy to prawda, że Undergound Pub spłonął. Wystarczył jeden dzień i ktoś "spalił" mój lokal.

PS. Różnica pomiędzy plotką a pogłoską jest taka, że plotka dotyczy osób, natomiast pogłoska zdarzeń i miejsc.

Fajerwerki to za mało

2010-01-02T13:35:00.005+01:00

We Francji narodziła się nowa tradycja sylwestrowa. Otóż ci, którym wybuchowe rakiety wystrzeliwane z butelek, petardy czy kapiszony nie wystarczają, postanowili uatrakcyjnić swoje imprezy podpalanymi samochodami. Tak jak w latach poprzednich, tak i w tym roku chuligani spalili ponad 1100 samochodów na terenie całej Francji, pomimo mobilizacji żandarmerii. Od lat w kraju nad Sekwaną jest gorąco od konfliktów na tle wyznaniowym i rasowym. Władze nie mają najmniejszego pomysłu na rozwiązanie tych problemów, a gówniarze ucząc się na walkach z policją, znaleźli sobie doskonałą rozrywkę. Miejmy nadzieję, że nasze społeczeństwo, doskonale przyjmujące na polski grunt najgorsze wzory z Zachodu, nie pójdzie w ślady francuskich chuliganów.

Co najmniej 1137 samochodów spłonęło w noc sylwestrową na ulicach francuskich miast mimo dużej mobilizacji policji - poinformował minister spraw wewnętrznych Francji Brice Hortefeux. Przed rokiem spłonęło 1147 aut.

Według rządowych danych, 549 osób aresztowano, a 481 zatrzymano na 48 godzin. W zeszłym roku ta pierwsza grupa liczyła 288 osób, a druga - 219.

onet.pl

Przesądy sylwestrowe

2009-12-31T10:24:00.005+01:00

W dniu dzisiejszym kończy się rok. Oprócz imprez sylwestrowych z ostatnim dniem roku wiążą się liczne przesądy i zwyczaje. Sam osobą przesądną nie jestem, ale nie wiedzieć czemu, podświadomie stosuję się do kilku z nich. Otóż w Nowy Rok staram się wchodzić bez długów. Spłacam karty, staram się spłacić raty przed końcem roku. W tym sytuacja ma się nieco inaczej - kredytu na mieszkanie nie ureguluję przed czasem. Traktuję go jako inwestycję, nie jako dług, więc ujdzie. Zawsze też uważałem, że spędzimy cały następny rok z osobą, z którą spędziło się sylwestrową noc. To że Nowy Rok będzie taki jak cały 31 grudnia przyjmuję do wiadomości. Traktuję z przymrużeniem oka, jednak staram się unikać w sylwestra problemów, waśni, kłótni.

Znam jeszcze kilka przesądów, do których się nie stosuję. Mianowicie niektórzy twierdzą, że w Nowy Rok należy wcześnie wstać, by zapewnić sobie dochodowy i pracowity rok. Inni uważają, że w sylwestra wszystkie okna i drzwi powinny być otwarte by Stary Rok mógł wyjść, a Nowy wejść (w Australii było by ok, u nas jedynie na imprezie morsów). Są też tacy, którzy spisują wszystkie przykre wspomnienia na karteczce, aby później ją spalić i w ten sposób się od nich odciąć. Znajdą się osoby, które w sylwestra nie sprzątają, żeby przez przypadek nie wymieść szczęścia z domu.

Są też wróżby sylwestrowe. I tak wróżba dotycząca bąbelków w szampanie mówi, że duże i chaotycznie poruszające się bąbelki wróżą rok przemian, wypadków i romansów. Eleganckie, drobne i unoszące się równymi łańcuszkami do góry, zwiastują spokojny rok na łonie rodziny. Jeśli łańcuszki krzyżują się, to nie należy szastać pieniędzmi i przede wszystkim zadbać o zdrowie. Gwiaździste niebo w sylwestrową noc i piękne słońce o poranku wróżą pomyślny rok. Kobiety rozwiedzione oraz panny, które chcą dowiedzieć się, jakie będzie imię ich przyszłego wybranka, po północy powinny pilnie nasłuchiwać prowadzonych dookoła rozmów. Pierwsze męskie imię, które usłyszą będzie prawdopodobnie imieniem przyszłego męża.

Korzystając z okazji pragnę życzyć wszystkiego najlepszego. Oby nadchodzący rok był lepszy od mijającego. Spełnienia marzeń i wielu sukcesów.

Mexico

2009-12-30T13:32:00.006+01:00

W końcu wyselekcjonowałem nieco ponad trzysta zdjęć (spośród dwóch i pół tysiąca) wykonanych podczas naszej wyprawy do Meksyku w październiku tego roku. Nie było mi dane napisać jeszcze relacji z tegoż wyjazdu, ale obiecuję, że się poprawię i będę od czasu do czasu publikował jakąś część „opowieści zza oceanu”. Specjalnie po to utworzę etykietę „Meksyk”, żeby łatwiej było wyłapać traktujące o nim notki.
W dole notki zamieszczam link do albumu picasaweb z najlepszymi lub najciekawszymi moim zdaniem zdjęciami, które mogą dać jako taki pogląd na region, w którym się poruszaliśmy.

Wyprawa nie doszłaby do skutku, gdyby nie to, że Roksana (mieszkająca w Meksyku) zaprosiła Dominikę (zamieszkałą w Polsce) – moją koleżankę – do siebie na wakacje. Od niej zaproszenie zostało skierowane do nas, kilku osób. Ostatecznie na podróż zdecydował się jeszcze Mirek i ja. W czerwcu postanowiliśmy zakupić bilety i było to strzałem w dziesiątkę, bo trafiliśmy na promocję i tak bilet miast 3500 zł kosztował o pięć stów mniej (choć przeciętna biletu na tej trasie oscyluje w okolicach pięciu tysięcy, w klasie ekonomicznej, ma się rozumieć). Wylot o świcie 3, a powrót 18 października.

Meksyk administracyjnie podzielony jest na 31 stanów oraz Dystrykt Federalny, czyli Mexico D.F. Podczas naszych wojaży poruszaliśmy się po centralnych stanach: Queretaro, Guanajuato, Guerrero, Mexico oraz wspomniany Mexico D.F., czyli w stolicy. Zwiedziliśmy kilka większych miejscowości takich jak Queretaro, San Miguel de Allende, Dolores Hidalgo, Guanajuato, Taxco, Acapulco i Meksyk. Przejechaliśmy ponad 3000 kilometrów po meksykańskich drogach (nie mieliśmy na szczęście żadnego spotkania z przedstawicielami organów ochrony prawa). Byliśmy na prerii, w górach, jaskiniach, nad Pacyfikiem. O milach przelecianych samolotem nie wspominam (w sumie ponad 24 godziny na pokładzie samolotów).

Wyjazd dostarczył nam niezapomnianych wrażeń i niezwykłych doświadczeń. Liznęliśmy wiedzy, kultury, sztuki, przyrody, tradycji, języka. Nie sposób o wszystkim napisać w jednej notce, dlatego będę opis dzielił na mniejsze odcinki, tak by przedstawić ciekawe informacje, zostawić pamiątkę i zainteresować Was tematem.

Póki co zdjęcia, jeszcze bez opisów. K L I K

Podsumowanie roku

2009-12-29T15:44:00.002+01:00

Końcówki roku obfitują w podsumowania we wszelkich możliwych kategoriach od wybudowanych kilometrów autostrad (te zazwyczaj wyglądają mizernie) przez wyniki reprezentacji koszykarek po najlepszą fryzurę celebrytek według pudelka. Większość z nich przygotowywana jest tylko po to by zapełnić szpalty gazet czy linki w portalach z braku ciekawszych tematów, natomiast niektóre pozwalają zauważyć zmiany, progres (lub regres) w różnych dziedzinach życia na przestrzeni roku.

Zrobienie własnego podsumowania roku daje nam możliwość spojrzenia krytycznym okiem na swoje osiągnięcia, wykonanie planów, osiągnięcie celów, zbliżanie się do marzeń. Każdy na przestrzeni roku ma wzloty i upadki. Warto się zatrzymać się na moment, obejrzeć się za siebie i wyciągnąć wnioski ze swoich poczynań w mijającym roku. Sam zanotowałem wiele sukcesów i przemiłych chwil w roku 2009. Jednak do tej beczki miodu winien jestem dodać łyżkę dziegciu w postaci bardzo bolesnego upadku.

Pierwszym ważnym, o bardzo wysokim poziomie miodności, wydarzeniem był odbiór mieszkania. Nastąpiło to pod koniec stycznia, a i obyło się z małym potknięciem. Otóż odbioru dokonałem dopiero za drugim podejściem, gdy deweloper dokonał wskazanych przeze mnie poprawek. W sumie dość dziwne uczucie, głównie dzięki deweloperskiemu stanowi mojego M (jedynie okna i drzwi wejściowe są wstawione; reszta to gołe ściany, wylewka betonowa, słowem stan niemal surowy), bowiem czułem się jak na budowie, a nie w domu.

Drugim nie mniej ważnym i wynikającym z poprzedniego wydarzeniem w moim życiu było samodzielne wykończenie i umeblowanie tegoż „stanu surowego”. Procesowi planowania, szukania i jeżdżenia po dziesiątkach sklepów związanych z aranżacja wnętrz towarzyszyła mi dzielnie Ania (za co po raz kolejny dziękuję). Doprowadzenie M do stanu umożliwiającego zamieszkanie w komfortowych warunkach zajęło niemal pół roku. Jednym z najmilszych momentów było wejście do pomalowanego już (dwa tygodnie codziennego malowania) mieszkania, kiedy firma układająca panele skończyła czynić swą powinność. Nagle zrobiło się tak czysto, ciepło i przytulnie; jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Kolejnym takim miłym akcentem był ukończony aneks kuchenny (tutaj wielką pomocną dłonią okazał się Drago – dziękuję!). Nadal jednak się nie skończyło; nie mam nadal szafki pod umywalkę czy jakiejś lampy sufitowej w pokoju dziennym. Podejrzewam, że jeszcze wiele wody w Wiśle upłynie nim dokończę wszystkie szczegóły. Goryczkę w tym jakże miodnym wydarzeniu stanowią koszta jakie poniosłem, a raczej to, że przekroczyłem znacznie założenia budżetowe.

Trzecim chronologicznie (nie koniecznie hierarchicznie) jest trzylecie pubu Underground, który wciąż prowadzę. Jest to sukces zważywszy, że praca w gastronomii to praca non-stop. Jeśli pub nie jest otwarty to zawsze trzeba go zaopatrzyć, reklamować, wymyślić i zorganizować imprezy. Największy ból w posiadaniu knajpy to permanentne niewyspanie i przemęczenie. Zdołałem się do tego przyzwyczaić, więc zbyt często nie narzekam. Czasem. Jak padam na pysk, a jeszcze musze coś zrobić.

Czwarte w kolejności jest zapisanie się na kurs prawa jazdy kat. A, czyli uprawniające dosiadanie dwukołowych rumaków. Zapisałem się w kwietniu, lecz na wykłady poszedłem dopiero w maju (na szczęście udało się je szybko odfajkować), a jazdy zacząłem pod koniec czerwca. Pierwsza wizyta na placu manewrowym była przełomowa. Tak jak do tej pory chciałem zrobić kat. A, bo chciałem, tak od pierwszych przejechanych 200 metrów na motocyklu wiedziałem, że to zrobię i dosiądę własnego rumaka. Jazda na tych maszynach jest fantastyczna. Nigdy nie potrafiłem zrozumieć wspominanej przez motocyklistów „wolności”. Już wiem, że nie dane jest zrozumieć tego cudu niezmotoryzowanemu tak jak szczur lądowy nie zrozumie ochów i achów fanatyka żagli. Egzamin zdałem bez najmniejszego błędu we wrześniu. Mam nadzieję, że na początku roku wejdę w posiadanie pewnej Suzi...

Piąte wydarzenie było niezwykle miłe, szczęśliwie nieokraszone żadnymi nieprzyjemnymi wspomnieniami. Słowo magiczne w każdym calu dla (zapewne) wszystkich pracujących: urlop. Po raz pierwszy od czterech lat dałem radę wygospodarować dziesięć dni pod koniec lipca, zapakować samochód, porwać Anię i ruszyć na Mazury. Kierunek Ruciane-Nida okazał się bardzo trafiony. Pokój przy samym jeziorze, żadnych śniadań, obiadów czy innych ograniczeń. Wypady zwiedzające do Fortu Boyen (plus występ Kabaretu Moralnego Niepokoju), Gierłoż, Olsztyn, Mikołajki (i koncert dixieland ), Pisz i wiele innych atrakcji. Spływ Krutynią, rowery, zbieranie grzybów, pływanie, odrobina leniuchowania. Spędziliśmy wspaniałe chwile na wakacjach.

Szóste doświadczenie równie miłe co ciekawe, czyli opuszczenie rodzinnego gniazda i przejście na tryb samowystarczalny. Pierwsze dni w nowym domu były dziwne. Czułem się dość obco i samotnie, ale to szybko ustąpiło i teraz jest już tylko lepiej. Szczęściem zostałem nauczony gotowania, porządku i radzenia sobie z domowymi problemami.

Siódme doświadczenie również jest znamienne i egzotyczne. Październikowa wyprawa do Meksyku. Jak się nie miało urlopu cztery lata to można to sobie odbić dwoma w ciągu jednego roku, nieprawdaż? Wyjazd ten zaproponowała mi Dominika kilka miesięcy wcześniej, zapraszając mnie do swojej siostry, Roksany, która mieszka tam wraz ze swoim narzeczonym, Pawłem. Bez długiego namysłu przystałem na tą propozycję, wychodząc z założenia, że nie prędko dany będzie mi taki wojaż. Dołączył do nas Mirek i we trójkę udaliśmy się na drugi koniec świata. Byłem męczony przez wiele osób o opis wyprawy na blogu, ale (wierzcie mi) nie miałem dość czasu, żeby wszystko ładnie zebrać. Na szczęście wyjazd jest w mej pamięci świeży. Pomocne jest ponad 2 i pół tysiąca zrobionych zdjęć, które (wiem, wiem) miałem zamieścić na picasaweb, ale też tego nie zrobiłem. Poprawię się. Żeby nie przedłużać: wyjazd był wspaniały, ciekawy, pouczający i pozwalający spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość pod całkiem innym kątem.

Październik był dla mnie miesiącem podróży. Ósmym wydarzeniem mijającego roku była wyprawa do stolicy Słowenii, Lublany na koncert Dream Theater. Jest to kapela grająca coś co można nazwać progresywnym metalem/rockiem. Dla mnie boskość w każdym calu. Piątka facetów, z których czterech urodziło się z instrumentami, a jeden z mikrofonem raczy mnie genialną muzyką od jakichś jedenastu lat. W końcu nadarzyła się okazja, żeby zobaczyć ich na żywo. Powiem krótko – przejechać 800 kilometrów w jedną stronę by doświadczyć takiego przeżycia – bezcenne.

Dziewiątym osiągnięciem jest coś co jest dla człowieka miłe, ale inaczej niż przyjemności i rozrywka. Zostałem bardzo doceniony w pracy zawodowej (tak to nazwijmy). I bardzo mi miło z tego powodu.

Jedenastym miłym akcentem było sprawienie sobie prezentu na święta w postaci PS3. Grywam rzadko, czasu mam mało, ale pojawiają się gry, w które chciałbym momentami zagrać, a laptop ich nie uciągnie. Stąd też platforma, na której gry się nie tną, nie trzeba dokupować kart grafiki, pamięci czy innych takich tam badziewi. Drugą częścią akcentu grudniowego było osiągnięcie porozumienia z Żydem (ukłon w kierunku Sima, bynajmniej nie jego ucieleśnienia), który kiedyś dał mi glinianą tabliczkę, zamieniając ją teraz na mosiężną. Do dogrania zostało jedynie zaufanie Hanzy i będzie pięknie.

Last but not least. Nie mogące dać się zhierarchizować czy doświadczenie, które trwa już grupo ponad trzy lata. Najpiękniejsze dane mi w życiu uczucie. Najważniejsze dla mnie, pozwalające mi znaleźć energię na wszystko inne. Oczywiście mowa tu mojej lepszej połowie – Ani. Nigdy nie przepadałem za uczuciowym ekshibicjonizmem internetowym, więc tematu nie rozwijam. Ona wie najlepiej.

Na koniec zostawiam doświadczenie bez numeru i precedensu. Niestety nie miłe. Na szczęście jedyne. We wrześniu zakończyłem studiowanie. Nieukończywszy studiów opuściłem mury uczelni na tarczy. Po części dałem dupy, po części uczelnia od dłuższego czasu sugerowała mi żebym sprawdził czy mnie nie ma za drzwiami. Szkoda czasu, pieniędzy i zachodu. Na pewno nie mało stamtąd wyniosłem (kserówek), oprócz dyplomu. Bywa.

Rok zamykam bardzo dobrym bilansem sukcesów do porażek. I życzę sobie by następny charakteryzował się bilansem podobnym.

Grzegorz "Summer" Lato inglisz werszyn

2009-12-29T12:15:00.002+01:00

Trzy lata

2009-11-26T08:59:00.003+01:00

Od jakiegoś czasu kilka osób zachęcało mnie do powrotu do blogowania. Nie potrafiłem się zebrać w sobie i odnaleźć kilku wolnych chwil na skreślenie słów paru. Aż do dzisiaj. Awaria systemu w pracy dała mi czas a dzisiejsza data temat.

26 listopada 2006 roku, po niemal dziesięciu latach palenia, przestałem to robić. Pierwsze tygodnie rzucania to była tragiczna walka z samym sobą. W kolejnych kilku nadal moje myśli momentami kierowały się w kierunku fajek. Trzy, cztery miesiące później byłem już wolny. Przyznać muszę, że raz na kilka tygodni pojawia się myśl, żeby zapalić. Na szczęście znika tak szybko jak się pojawiła.

Obym nigdy nie wpadł na pomysł wzięcia papierosa do ust...

Ujebane farbą...

2009-02-17T14:15:00.000+01:00

Tuanta Quiro Miancy*

2009-02-17T13:11:00.002+01:00

W zeszłą niedzielę dopadła mnie prawdziwa zaraza, niemal Tuanta Quiro Miancy. Zwaliło mnie z nóg, temperatura jak wzrosła tak nie chciała spadać, mimo to odbębniłem osiem godzin w pracy. Wieczorem odżałowałem osiągając niemal czterdzieści stopni gorączki. Wypacając ją do późnych godzin nocnych postanowiłem, że we wtorek udam się do pracy zrobić zamówienia. Udało mi się uwinąć w cztery godziny z hakiem i urwałem się, bo chyba bym się już przewrócił. Jednak droga do łóżka nie była taka prosta – musiałem udać się jeszcze do katowickiej siedziby banku, który udzielił mi kredytu na mieszkanie, żeby uruchomić ostatnie transze z pieniędzmi dla dewelopera. Jadąc do domu podjąłem decyzję o trzydniowym L4, które przerwać musiałem na przyjęcie towaru w pubie oraz kontrolę UP.

Zaraza odpuściła w sobotę, kiedy zniknęła gorączka. Jednak nadal jestem pod wpływem jakiejś klątwy, bo kaszlę jak, nie przymierzając, gruźlik.

A grypsko, które mnie właśnie opuszcza było najcięższym jakie do tej pory przechodziłem – bite sześć dni z temperaturą oscylującą w okolicach czterdziestu stopni.

Nie polecam.

* - nazwa pochodzi z książek R. A. Salvatore "Pięcioksiąg Cadderly'ego".

W świątecznym okresie...

2008-12-09T09:10:00.002+01:00

R.I.P.

2008-11-20T14:32:00.002+01:00

Zmarł Jan Machulski. Świetny aktor, którego niezmiernie ceniłem za role w Vabank. Niech spoczywa w pokoju. Miał 80 lat.

God Bless America

2008-10-08T03:03:00.006+02:00

Niejeden powie - zdurniał na stare lata. Ale ten kto nie przeżył koncertu Stanley'a Clarke, Marcusa Millera i Victora Wootena na żywo ten nie będzie w stanie mnie do końca zrozumieć.

Większość osób, która mnie zna wie, że moją pasją jest bas. Mimo, iż miałem lata przerwy w graniu, nadal tym instrumentem żyłem. A postaci takie jak wymienieni wcześniej panowie to dla mnie i mnie podobnych bogowie. Żeby ich zobaczyć pojechałem do Warszawy. Było nie było 650 kilometrów w tę i z powrotem. Dwugodzinny popis poprzedził godzinny występ Pilichowski Band. Zabrakło jedynie jakiegoś krótkiego jam session na cztery basówki, ale nie można mieć wszystkiego.

Obszerniejszą relację z koncertu napiszę jutro. Teraz trzeba iść spać - za trzy godziny pobudka i nauka do wieczora.

I wracając do tytułu notki. Tych trzech amerykańców sprawiło, że przez myśl przeleciało mi to amerykańskie hasło.

I nigdy nie przypuszczałem, że tak mi nogi zmiękną na widok trzech czarnych... ;)

Wooten zagrał między innymi to (na żywo!):

Z racji tego, że strasznie pilnowali żeby nie nagrywać, udało mi się zarejestrować jedynie początek:

Choosen few

2008-10-06T09:27:00.001+02:00

For the first time in my life
I've seen the fire within your eyes
My mind it screams for shelter now
I know i've got to resist some how

My religion my certain death
My salvation my sacriledge
My inner sanctum my prophecy
You've become everything and more to me

So our souls will be one
A new era has begun
Fantasies will come true
Not only for the Chosen Few

For freedom is a two edged sword
And life is only a gift for gods
Straight from the heart of the serpent's kiss
To see something as it really is

My prescious kingdom my empire
My tragedy and my desire
My life's blood my shining light
Feels like i am finally alive

Tekst pochodzi z płyty Endorama zespołu Kreator.

Ok

2008-10-02T10:24:00.001+02:00

Już wszytko dobrze. Wyjaśnione, przedyskutowane i zrozumiane.

Niezwykła wyprawa

2008-09-23T15:47:00.003+02:00

Dzięki blogowi Neurocida przypomniał mi się nasz wspólny znajomy - Cadrach. Kiedyś Mondry wspomniał mi o jego dzikim planie na podróż życia, ale wsadziłem ją podświadomie między bajki. A tu się okazuje, że Cadrach jest w trakcie realizacji swojego niezwykłego pomysłu.

Otóż Cadrach postanowił wybrać się do Indii... autostopem. Jeżeli zasoby finansowe mu pozwolą to pewnie pogna dalej. Żeby wprowadzić swój plan w życie, rzucił pracę, wyjechał do Anglii popracować na budowach, żeby zebrać pieniądze.

Poniżej zamieszczam linki do jego pierwszych dwóch felietonów dla Tygodnika Echo:

Część pierwsza

Część druga

Man vs. woman

2008-09-19T12:41:00.001+02:00

Świetna rozrywka

2008-09-18T13:34:00.002+02:00

Dzięki Mondremu, Harremu, Mrówce i Andrzejowi wróciłem do fantastycznej rozrywki jaką są gry planszowe. Większości ludzi na myśl przychodzi Eurobussiness lub chińczyk. Współczesne gry - poza posiadaniem jakiejś planszy mają z nimi niewiele wspólnego. Pozwalają miło spędzić czas mniejszej lub większej grupie ludzi, która ma ochotę ruszyć szare komórki, porywalizować, pogłowić się i powalczyć o zwycięstwo.

Zaczęło się od Puerto Rico z Mrówką, Harrym i Mondrym. Świetna gra ekonomiczna, w miarę szybka, dająca wiele możliwości dojścia do celu, jakim jest zwycięstwo.

Na drugi ogień poszedł Starcraft z Mondrym (przeniesienie gry komputerowej na planszę jest na prawdę niezwykłe), od którego dostałem łomot najpierw na punkty, później zostałem całkowicie skasowany. Rozgrywka ta pozwoliła mi załapać zasady przed grą na 6 osób, gdzie układy padają tak szybko jak się zaczynają, a każdy spiskuje z każdym przeciw każdemu. I tutaj zwyciężył Mondry.

Później pograliśmy w Inwigilację oraz Manilę.

Przeedwczoraj, od kiedy stałem się posiadaczem Age of Empires III (kolejna gra przeniesiona z komputera na planszę), zapanowała mania AoE. W pierwszej grze zwyciezcą okazał się Bartek, w drugiej rzutem na taśmę i tylko dzięki odstatecznej inicjatywie pokonałem Krzyśka. A późniejsza wygrana z Mondrym w Starcrafta mocno mnie podbudowała.

Na warsztacie nadal pozostanie Starcraft oraz Age of Empires.

Kofi & Tofi

2008-08-26T09:21:00.004+02:00

Jak już wczoraj wspomniałem - w niedzielę stan osobowy naszej rodziny powiększył się o dwie jamniczki szorstkowłose. Kofi i Tofi się zowią - Kofi jest podpalano-czarna, a Tofi jest czekoladowo-tofikowa ;).

Obie suczki mają po dwa miesiące i dwanaście dni.

Więcej zdjęć

Guiness

2008-08-25T09:32:00.003+02:00

Chciałem wczoraj napisać notkę o podsumowaniu Igrzysk, ale wyszło tak, że razem z rodzinką udałem się obejrzeć psa co skończyło się zakupem dwóch jamniczek (została jeszcze jedna i trwa dyskusja czy warto mieć w domu trzy jamniki ;) ). Stąd też na razie w formie przerywnika reklama Guinessa. Jak wiadomo, reklamy bywają beznadziejne, beznadziejne i rewelacyjne. Ta jest zdecydowaną reprezentantką trzeciej kategorii.

Have some fun:

Pochodzenie loga IO Pekin 2008

2008-08-22T09:27:00.001+02:00

Wymiatająca reklama Peugeota

2008-08-21T16:53:00.002+02:00

Happymakers

2008-08-20T12:45:00.002+02:00

Jak miło się człowiekowi na sercu robi kiedy pomoże się komuś wejść w stan "jest radość". Oby wszystko Wam się dograło i zaskoczyło do reszty. Powodzenia.

I po wszystkim

2008-08-20T09:42:00.006+02:00

Po raz kolejny muszę tak zatytułować notkę (k l i k). Na dodatek ten dzisiejszy tytuł powinien być podwójny - dwie porażki w ćwierćfinałach po raz kolejny pokazują, że przegrywamy mecze w szatni, przed wyjściem na boisko. Odnoszę wrażenie, że jesteśmy narodem przegranym, stworzonym do ponoszenia porażek. Jako jedyni w świecie święcimy porażek - powstań, zrywów, wojen. Nie barak nam sukcesów historycznych - dlaczego nie święci się bitwy pod Grunwaldem, Cudu nad Wisłą? Później są "zwycięskie remisy" i święcenie drugich miejsc. Uważam, że takie podejście jest wpajane dzieciom przez cały okres socjalizacji - świadomie bądź nieświadomie. Przenosi się to na całe nasze życie jako narodu i jednostek.

Przegraliśmy dzisiaj z drużynami, które ostatnio bez problemów ogrywaliśmy. Żal mi tego, że wstałem o 6 żeby obejrzeć przed pracą siatkarzy. Jakbym wstał o 8 to przynajmniej bym się wyspał, a zobaczył tyle samo.

A i tak będę im kibicował dalej, łudząc się, że w końcu im się uda, że w końcu ktoś pójdzie po rozum do głowy i pogoni te wszystkie związki, że wezmą przykład z lepszych, itd, itp.

Prawa człowieka a IO

2008-08-14T12:51:00.002+02:00

Coś za coś

2008-08-14T12:09:00.002+02:00

Wczorajszy mecz Barcelona - Wisła udowodnił jedno. Polską piłkę od Europejskiej dzielą nas lata świetlne. Nie jesteśmy 300 lat za murzynami, jak to się mawia, a ze 3000 lat. Jesteśmy jeszcze w epoce kamienia łupanego. A to, że za jednego zawodnika Barcelony można kupić całą Wisłę widać gołym okiem.

Wisła zagrała tyle, na ile było ją stać. A to niestety na potęgi europejskie nie wystarczy. Ale nie ma co płakać, należy nie dać dupy w rewanżu, oddać kilka strzałów na bramkę Valdesa, strzelić honorowego gola i walczyć w pucharze UEFA. A i tam bym się cudów żadnych nie spodziewał.

Notkę zatytułowałem "coś za coś". Piłka nożna stoi u nas na żałośnie niskim poziomie (ale daje to promień nadziei - może nie da się już gorzej, a tylko lepiej?), ale za to siatkówka osiąga wyżyny. Z wielkim niepokojem śledziłem w pracy zmiany wyniku w meczu naszych siatkarzy w Pekinie. Trzecia wygrana z rzędu, dzisiaj nad Serbami przywróciła mi uśmiech ;).

Ale bez podpałki...

Zanik optymizmu?

2008-08-13T16:11:00.002+02:00

Dzisiaj mecz Barcelona - Wisła Kraków. Niemal jak Polska vs. Reszta Świata. Kolejna walka o Ligę Mistrzów. I jak zwykle bez większego pomysłu. Osłabienie zespołu, brak wzmocnień (to jest niepojęte), przejście nietrudnego Beitaru (piękną grą u siebie) stawia wiślaków na spalonej pozycji. Jeszcze do tego rozdmuchanie przez prasę szans Wisły, że mają szansę, że jak się postarają to będzie dobrze itd. Jakbym nie kibicował Wiśle, tak trzeba przyznać, że piłkarsko jesteśmy - nawet nie w trzecim, a w czwartym świecie. Oczywiście liczę w głębi serca na sukces. Na pewno będę z nimi, ale jakoś dzisiaj tak dziwnie się czuję. Zazwyczaj w ciemno obstawiam zwycięstwo zespołu, któremu kibicuję.

O północy będziemy wiedzieć nieco więcej. Grunt, żeby się nie "zesrali" ze strachu...

Prawda

2008-08-13T10:04:00.003+02:00

Przed momentem, prezenter na antenie RFM FM w piękny sposób opowiedział o wydarzeniach na Igrzyskach Olimpijskich: Mongolia jest 48 krajem, który pojawił się w tabeli medalowej. Zawodnik z tego właśnie kraju, mniejsza o nazwisko, bo i tak państwu nic nie powie, zdobył srebrny medal w strzalaniu z pistoletu sportowego. Zupełnie jak w Kabarecie pod Wyrwigroszem - moje nazwisko nic panu nie powie...

Coca Cola

2008-08-12T16:15:00.002+02:00

Priest -off

2008-08-11T13:45:00.002+02:00

W obliczu narastającego zagrożenia ze strony duchowieństwa pojawił się na rynku nowy, rewelacyjny produkt - Priest-off. Tylko dzięki niemu uratujesz swoje dziecko przed zboczonym klechą. A oto krótki spot, który zachęci Was do zakupu tego produktu:

LG 850 Prada

2008-08-08T16:35:00.003+02:00

Tydzień temu, korzystając z promocji związanej z przedłużaniem abonamentu w Erze postanowiłem zaszaleć i nietypowo dla siebie kupiłem telefon za więcej niż 1,22 (kosztował mnie całe 99 zł). Zazwyczaj stawiałem na telefony jak najprostsze, bez zbędnych funkcji, gierek, aparatów, gpsów i innych dupsów, które – tak na dobrą sprawę – nie są nikomu potrzebne. A na pewno mnie. Przed podpisaniem umowy otrzymałem długą listę telefonów jakie w ramach mojej opcji mi przysługują. Wybierałem dość długo. Postawiłem kolejny raz na prostotę, a raczej brak fajerwerków. Tym razem wziąłem jednak pod uwagę wygląd telefonu i zdecydowałem się na LG KE850 Prada.

Telefon dla mnie służy do dzwonienia i odbierania rozmów, czasem smsów. Powinien posiadać terminarz – „przypominacz”. Poza tym nic więcej nie jest mi potrzebne. LG spełnia moje wymagania, bo poza wspomnianymi cechami ma jedynie radio, aparat i odtwarzacz mp3. Do tego jest niezwykle zgrabny i ładny. Jedyny bajer jaki go cechuje to ekran dotykowy, do którego musiałem się nieco przyzwyczaić. Poza tym to całkiem normalny telefon. Bateria jak na razie trzyma cztery dni przy dość intensywnym używaniu.

Wbudowany aparat robi w dzień całkiem przyzwoite zdjęcia. Tak się złożyło, że zapomniałem wziąć aparat na rocznicowy weekend w górach, więc strzelałem fotki telefonem. Dopóki jest jasno zdjęcia są całkiem, całkiem. Jak tylko zrobi się nieco ciemniej niż w słońcu fotki wychodzą ciemne lub całkiem nieczytelne.

Dzięki niemu drugi raz w życiu wysłałem MMSa ;)

Szachraj

2008-08-06T14:45:00.003+02:00

Dzisiaj, poproszony przez Sima o przypomnienie zasad Szachraja, postarałem się najłatwiej jak tylko potrafię przedstawić zasady tej rewelacyjnej gierki.

Szachraj to gra karciana, typowo rozrywkowo-barowa (głównie barowa) dla 2 do 6 osób. Pamiętać należy, że to gra rozrywkowa, nie hazardowa, więc nie gra się w nią na pieniądze.

Do gry potrzebne będą karty (talia 24 kart – od 9 w górę, bez „dżokerów”), ludzie i dobry humor. Karty tasujemy, tak żeby nikt nie podglądał. Tasujący rozpoczyna rozdawanie od siebie (specjalnie od siebie – gdyby zdarzyło mu się podejrzeć kartę z wierzchu to i tak ją dostanie). Każdemu z grających podaje po jednej karcie, oczywiście zakrytej. Po rozdaniu kart rozdający ma za zadanie wytypować figurę jaka znajduje się wśród wszystkich kart w rękach graczy (figury są zapożyczone z pokera – para, dwie pary, trójka, full i kareta; nie ma stritów, koloru i pokera). W tym momencie zaczyna się „szachrajenie”. Po wytypowaniu przez rozdającego figury następna osoba po nim (według ruchu wskazówek zegara) musi albo go sprawdzić albo podbić – czyli wytypować figurę wyższą od podanej przez poprzednika. W przypadku podbicia sytuacja się powtarza – następny gracz musi albo podbić albo sprawdzić. W przypadku sprawdzenia wszyscy gracze pokazują swoje karty – jeżeli jest wśród nich wytypowana figura przegrywa sprawdzający, jeżeli jej nie ma przegrywa typujący. Po sprawdzeniu przegrany przejmuje talię kart, tasuje i rozdaje karty dodając sobie jedną kartę. Gracz, który ma na ręce cztery karty i przegra licytację odpada z gry. Rozgrywka trwa do momentu kiedy zostanie jeden zawodnik. To prawdziwy Szachraj.

Przykład A:
A rozdaje karty wszystkim pięciu graczom. Oznacza to, że na w rękach graczy znajduje się 5 kart. A typuje, mając na ręce asa, że wśród wszystkich kart jest para asów. B ma ciężką sytuację, bo ma na ręce asa i boi się, że faktyczni będzie para, więc postanawia podbić na trójkę asów. C go sprawdza. Gracze wykładają karty na stół okazuje się, że były tylko dwa asy. B przegrywa, przejmuje talię i rozdaje karty sobie dając dwie.

Przykład B:
A rozdaje karty wszystkim pięciu graczom. Oznacza to, że na w rękach graczy znajduje się 5 kart. A typuje, mając na ręce asa, że wśród wszystkich kart jest para dziewiątek. To zagranie „szachrajskie”. Dziewiątka to niska karta, stąd wydaje się, że łatwiej trafić na dziewiątki niż na wyższe karty. Stąd też B może myśleć, że A ma dziewiątkę na ręce i podbija na parę dziesiątek. C ma na ręce dziesiątkę i boi się, że para będzie. „Szachrajskim” sposobem podbija do pary waletów. D sprawdza i okazuje się, że waletów nie było. C przegrywa, przejmuje talię i rozdaje karty sobie dając dwie.

R.I.P. Pegi

2008-07-29T10:48:00.006+02:00

Pamiętam jakby to było wczoraj, kiedy zdechł mój pierwszy pies - przeogromny owczarek niemiecki, a rodzice postanowili, że nie ma domu bez psa. Niedługo się zastanawiając zdecydowali się na jamniczkę szorstkowłosą. Miałem wtedy 15 lat, jedyna wizja psa to owczarek, który ważył ponad 60 kg, a tu nagle ma się pojawić takie małe coś? Jak ja się z tym na ulicy pokażę? Przecież tego małego czegoś trzeba będzie bronić. Tydzień chodziłem z kwaśną miną, pokłócony z rodzicielami. Do czasu kiedy zostałem zmuszony do wyprawy na osiedle Paderewskiego w Katowicach po jamnika. Kwaśna mina zniknęła jak ręką odjął, a w suczce zakochałem się natychmiast.

Pamiętam tego szalonego szczeniaka, który walczył z lustrem, gryzł po sutkach jamnika mojej ciotki (który u nas spędzał wakacje, pod jej nieobecność), biegał jak głupi i zasypiał w biegu.

Zawsze była kanapowcem, bo jej na to pozwoliliśmy. I to było miłe. Wspaniale było zawsze wracać do domu, gdzie było się witanym szczekaniem, bieganie, skakaniem, lizaniem, a przede wszystkim prawdziwą i szczerą przyjaźnią psa.

Ostatnio zaczęła niedomagać, a od wczorajszego wieczoru zaczęła odchodzić. Dzisiaj okazało się, że jej serducho nie dało już rady.

Będzie mi jej brakowało.

Kto mnie wyręczy?

2008-07-15T16:14:00.002+02:00

Kot jest mój

2008-07-08T08:24:00.000+02:00

Tantric sprzedał mi niedawno rewelacyjny kawał. Wreszcie świetny kawał, który zastąpił wysłużonego "dziadka Staszka" (wersji jest kilka, ale sens ten sam):

Jasiu przychodzi do domu cały podrapany.
Mama pyta:
- Co ci się stało?
Jasiu:
- Jechałem na rowerze i się wywróciłem na żużlu.
Mama:
- Ale przecież rowerek leży w garażu bez siodełka, a dzisiaj rano widziałam jak przed domem wylewali asfalt.
Jasio:
- Ale rowerek był pożyczony, a tak naprawdę wpadłem w krzaki.
Mama:
- Ale wczoraj wieczorem wycinali krzaki.
Jasio zrobił wkurzoną minę i mówi:
- Kot jest mój! I będę go pierdolił czy wam się to podoba czy nie!

Wieś jakich mało

2008-07-05T08:21:00.003+02:00

Wczoraj w pubie zostałem nieprawdopodobnie negatywnie zaskoczony zachowaniem pewnego typka. Myślałem, że po ponad dwóch latach działalności pubowej i wcześniejszej częstej bytności ww tego typu przybytkach, widziałem już wszystko. Okazuje się, że byłem w błędzie. Znany mi z widzenia gość, okazał się tak nieprawdopodobnym bucem, że głowa mała. Dupny bogacz, ze zmywaka w Anglii. Rzucanie barmanowi napiwku za bar, rzucanie w niego monetami, czy teksty w stylu: ja jestem dziany, mam w domu na stole 25 tysięcy; siedzę i patrzę sobie na nie; kupiłem "se" trzy samochody. Lame, weak and don't be gay.

Kwiaty

2008-07-04T21:05:00.002+02:00

Natknąłem się w sieci na ciekawe zdjęcie. Specyficzny sposób udekorowania nagrobka. Po śmierci proszę o taki sam kwiat. Przynajmniej na chwilę...

Pennan

2008-07-02T08:20:00.002+02:00

Niedawno, ponownie bawiąc się narzędziami jakie daje Google, znalazłem wtyczkę do strony głównej wyszukiwarki, dzięki której codziennie wyświetla mi się Picture of the Day (Zdjęcie dnia) National Geografic. Któregoś wieczora poprzeglądałem archiwum tych niezwykłych zdjęć i natrafiłem na niesamowitą fotkę ujmującej zatoczki.Ta nadmorska wioseczka to Pennan (link do mapy), znajdująca się na dalekiej północy Szkocji, około godziny drogi od Aberdeen. Pennan to jedna uliczka z jednym rzędem domów, hotelem oraz malutkim portem rybackim.

Ciekawostką dotyczące tego miejsca jest to, że wioska stała się sławna dzięki filmowi Local Hero z lat 80, w którym wieś nosi nazwę Ferness. Fani filmu z całego świata przyjeżdżali do Pennan żeby zadzwonić z czerwonej budki telefonicznej, która była charakterystycznym elementem filmu. Co najlepsze, budka ta została postawiona we wsi tylko na potrzeby filmu, a po jego nakręceniu zdemontowana. Jednak społeczność zażądała jej ponownego zainstalowania. Stoi tam od 1989 roku.

Ciekawe jest to, że zawsze jak zobaczę jakieś ciekawe miejsce, dowiem się o nim czegoś to natychmiast chciałbym się tam wybrać. W Pennan wiele do zobaczenia nie ma, ale na pewno północna, dzika część Szkocji musi być interesująca.

Dwuosobowy pokój kosztuje 50-50 funtów za noc - k l i k.

A t u t a j można zobaczyć jak wygląda cała zatoczka z perspektywy grobli otaczającej port.

¡Viva España!

2008-06-29T23:28:00.004+02:00

Euro, Euro i po Euro. Hiszpanie przełamali fatalną passę odpadania w ćwierćfinałach i po 44 latach zdobyli mistrzostwo Starego Kontynentu. Wygrali w pełni zasłużenie, po świetnym meczu. Szkoda jedynie, że wynik był tak niski, bo okazji do zdobycia bramek nie brakowało. ¡Viva España! można powtórzyć ciesząc się ze zwycięstwa innych, gdy nasi nie wygrywają. A twarze smutnych fryców to najprzyjemniejszy widok. Brawa w lokalu kiedy Klose został kopnięty w przyrodzenie, czy radość kiedy Ballack leżał w trawie.

I niech mi ktoś powie, że Polacy lubią Niemców...

A nam na pocieszenie pozostaje zwycięstwo w European Click Championship 2008 ;) - k l i k.

Świetny skecz

2008-06-26T08:32:00.002+02:00

Żenua

2008-06-24T15:48:00.004+02:00

Żenua to określenie nacechowane bardzo negatywnie, mocniejsze od żenada. Wymyślone zostało przypadkiem. Niedawno zamieszczałem zdjęcie kaczora, który nie potrafi trzymać szalika (k l i k). W tym samym okresie kaczor przekręcił nazwisko Rogera z Guereirro na Perejro, a z Boruca zrobił się Borubar. Wcześniej przemianował Leo Beenhakkera na Benhauera. W wywiadzie dla Gazety Wyborczej Boruc nazwał to zachowanie prezydenta żenującym (k l i k). Nie ukrywajmy, takim było. A na reakcję Kancelarii Prezydenta nie trzeba było długo czekać (k l i k). Kamiński nazywa Boruca frustratem. I to dopiero jest żenua. Czymże się kaczor ciągle zajmuje? Obrażaniem się i popełnianiem kolejnych gaf. Prezydent, dupny.

Zestaw numer dwa

2008-06-23T08:23:00.000+02:00

Zdjęcie z wp.pl

Strzały z nikąd

2008-06-18T12:05:00.006+02:00

Mecze Polaków nie przyniosły mi sportowej radości. Ani w trakcie, ani po meczach. Tym bardziej po meczu Austria - Polska, kiedy w nocy trzech schlanych natrętów próbowało wejść tam gdzie ich nie proszono. Próbując im w tym przeszkodzić otrzymałem piękną pikietę od pewnego mięśniaka o zlasowanym mózgu, a kiedy mnie zamroczyło, poprawkę kolanem. Dzięki temu przyjrzałem się dokładnie niedawno położonemu brukowi z bliska. Niby śladów żadnych nie było, ale w piątek czułem się marnie. Olałem objawy zwalając je na kaca, który po wypitych kilku piwach do i po meczu miał pełne prawo się pojawić. Przez cały weekend nie potrafiłem się obudzić, marnie się czułem, ale zrzuciłem to na zmęczenie. Jednak w poniedziałek w pracy poczułem się fatalnie: zawroty głowy, trzęsące się ręce, jąkanie, pocenie, miękkie nogi. Zwolniłem się z pracy i dzięki pomocy mej lubej dotarłem do lekarza, który stwierdził wstrząs mózgu. Bywa i tak. Plusy jakieś są - dzięki skierowaniu na rentgen czaszki upewniłem się, że nadal mam czaszkę wypełnioną mózgiem. A i kolczyk jest na miejscu ;)

I po wszystkim

2008-06-16T22:37:00.002+02:00

Jeden punt w trzech meczach. Jedna strzelona bramka. Cztery bramki stracone. Z 23 zawodników grał Boruc. Nie wiem co nasi reprezentanci starali się udowodnić, ale pokazali jedno - w piłkę to oni mogą grać między blokami. I to jak dzieciaki dopuszczą ich do składu.

Wrodzony optymizm pozwalał mi wierzyć, na przekór wszystkim, którzy mówili, że będą bęcki, w sukces, jakim byłoby nawiązanie walki. Nie łudziłem się na wygranie turnieju, ale na solidną, ambitną i rozsądną grę.

Jedynym zwycięzcą są kibice - wierni i wspaniali. Jeszcze barwniejsi, głośniejsi i czujący wspólnotę.

Przynajmniej teraz będę oglądał pozostałe mecze bez nerwów. Na spokojnie kibicując Holandii.

Na gorąco

2008-06-16T21:47:00.002+02:00

Na gorąco, w przerwie meczu. Pomimo tego, że mój słabo pracujący od kilku dni mózg wyczynia harce oglądam mecz Polaków z Chorwatami i stwierdzam, że z meczu na mecz grają coraz gorzej. Ani woli walki, ani zaangażowania, ani umiejętności, anie wypełnienia zaleceń taktycznych. Żal patrzeć, choć na przekór wszystkiemu jestem z nimi sercem. I zapewne będę przy kolejnych meczach.

Szkoda tylko, że nie widać przyszłości dla naszej piłki. Jedyne remedium: Tomaszewski.

Żenada

2008-06-15T14:47:00.001+02:00

Mecz z Austrią - ankieta

2008-06-09T08:26:00.000+02:00

Na pierwszy ogień dzisiaj, jeszcze przed oceną meczu i całej jego otoczki (na której wolę się skupić) zamieszczam ankietę dotyczącą nadchodzącego mieczu z Austrią.

Umiarkowany optymizm

2008-06-06T17:31:00.002+02:00

Rośnie patriotyzm jako taki i poczucie wspólnoty w narodzie. Zazwyczaj widać to przed wielkimi imprezami sportowymi kiedy czuć ducha bojowego w powietrzu. Różnica pomiędzy tym co dzieje się teraz a tym co było choćby dwa lata temu jest zauważalna gołym okiem. Widać to chociażby po wyniku ankiety na moim blogu (jego wyniki są porównywalne z ankietami wielkich - onety, wupe itp.). Określenie umiarkowany optymizm będzie tu chyba najtrafniejsze. Większość z was podchodzi do meczu optymistycznie, ale i z obawami (po 28% głosów na "Wygramy" i "Remis"). Niewiele mniejszy odsetek (24%) stanowią całkowici sceptycy, którzy zaznaczyli odpowiedź "Rozniosą nas". Niemal co piąty z was (16%) wykazuje skrajny optymizm licząc na to, że "Zniszczymy ich!". Ciekawe jest to, że tylko jeden głos oddany był na opcję "Przegramy". Czyli albo zremisujemy albo wygramy. A jeżeli przegramy to tylko wysoko.

Miejmy nadzieję, że nasi reprezentanci dadzą z siebie wszystko. A my przeżyjmy to razem i czerpmy emocje pełnymi garściami.

Jaka TV jest każdy widzi

2008-06-06T08:37:00.001+02:00